Μακρυά

Καλησπέρα,
καιρό έχουμε να τα πούμε. Τι να πω... πόσα άλλαξαν από την τελευταία φορά; Μου φαίνεται σαν κάποια πράγματα να είναι αυτονόητα και να μη χρειάζεται να συζητηθούν... Πως είναι κάποιες φορές πράγματα να είναι τόσο απλά που να μη γίνεται να λυθούν; Ότι η απόσταση από το συνεχές μέχρι το αβέβαιο μπορεί να εκμηδενηστεί σε απίστευτα μικρό χρόνο; Γιατί τα λέω όλα αυτά; Φυσικά, γιατί χώρισα με την Έφη. Ίσως η υπερβολή μου, ίσως η υπερευαισθησία της για κάποια ζητήματα και τσακ! δεν είμαστε μαζί. Μετά τη μαλακία μου προσπάθησα να συμμαζέψω τα πράγματα όπως μπορούσα, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Τώρα πλέον δε θέλει να με ξαναδεί, μάλλον για πάντα. Πάντως το αίσθημα της έλλειψης του σύντροφου από το πλευρό μου έχω αρκετά χρόνια να το νoιώσω. Με τις διάφορες γκόμενες που άλλαζα τόσα χρόνια είχα συνηθίσει να βλέπω όλες τις σχέσεις προσωρινές, από την αρχή τους ήδη. Και εδώ αρχίζει η αυτοκριτική μου. Με τη συγκεκριμένη όμως δεν είχα αυτή την αίσθηση, χωρίς να κάνω όμως και τίποτα ιδιαίτερο και για να τη βελτιώσω. Παγιδευμένος σε ένα πλέγμα ρουτίνας, κακομοιριάς, γκρίνιας και οικονομικής στενότητας αδιαφορούσα για το τι σκεφτόταν ή και αν σκεφτόταν τίποτε ο άλλος για το που βαδίζουμε. Τώρα θα μπορούσα να πω: και τι ήθελες να περιμένεις δηλαδή; Ε, αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα! Πότε την πήρα να πάμε σε ένα κινηματογράφο; Πότε σε ένα θέατρο; Δεν είχε και φοβερές απαιτήσεις, ούτε σε κλούμπ μου ζήτησε να πάμε ποτέ, ούτε σε ακριβά εστιατόρια. Πολύ κακοί οι χειρισμοί μου στο ζήτημα. Τώρα, ή ατμόσφαιρα μου θυμίζει όταν ήμουν στη Βουλγαρία και τα είχα με τη Λένα. Κινητοποιήθηκα μόνο όταν την έχασα. Πολλά χρόνια πάνε! Ίσως μερικές καταστάσεις με όλη την ένδεια που περικλείουν δίνουν το έναυσμα για πιό ξεκάθαρη στάση στη ζωή, να φιλτράρεις την ουσία και να πετάς τα περιττά.
Λοιπόν, και για της καψούρας το λόγο, πάρτε μερικά κομματάκια:
U2 - One
Edoardo Vianello - O mio signore
It 's man 's world - James Brown
Λευτέρης Μυτηληναίος - Μακάρι να πίστευε
Μητσιάς - Ασ' τον τρελλό
Μητσιάς - Κι αν ο αγέρας φυσά

Τύψεις

Ποιοί είναι οι φίλοι μας; Είναι φιλία να μπορείς να ζητάς δανεικά από κάποιον και αυτός να μπορεί να σου τα δώσει, ακόμα και αν ξέρει ότι έχει γίνει από δική σου μαλακία; Ή μήπως να σου κάνει παρέα και να σου δίνει συμβουλές; Ή και τα δύο μαζί; Ή να μπορείς να κλαίς μπροστά του χωρίς να ντρέπεσαι;
Να βλέπεις τις φωτιές να κατατρώνε το σπίτι της ψυχής σου και εσύ να μη θέλεις ούτε να γυρίσεις να το κοιτάξεις. Και μέσα σε αυτό να βρίσκεται ο άνθρωπος που κάποτε αγαπούσες. "Τώρα τρέχω για τη ζωή μου, δε δίνω δεκάρα ούτε για να δώσω καν τη χείρα βοηθείας που θα βγάλει και τον άλλο από το πλοίο που βυθίζεται". Είναι τα πράγματα που αφήνεις και φεύγεις και τους γυρνάς την πλάτη και μετά εμφανίζονται σε κάποια ανύποπτη στιγμή ξανά μπροστά σου. Με φοβίζει λίγο η σκέψη μου, ειδικά όταν μερικές φορές το παρελθόν κάνει τις επισκέψεις του σαν φάντασμα. Τη μιά φορά αθόρυβα, την άλλη με ανατριχιαστικά γέλια, με απόκοσμη ησυχία, σχεδόν πάντα όμως με τρομακτική μορφή. Είναι όπως όταν ξέρεις ότι έρχεται θύελλα, με όλους αυτούς τους κεραυνούς και τις αστραπές που βροντούν στην ψυχή σου. Βλέπεις και πλησιάζουν τα μαύρα σύννεφα της καταιγίδας με τις αστραπές λαμπερές ρωγμές. Κάποια στιγμή αρχίζει ο αέρας και μετά από μερικές ριπές λυσσομανά. (όπως στο εξώφυλλο του Mike Oldfield, Five Miles Out)
Όταν οι άλλοι άνθρωποι είναι μόνοι, ζητούν την παρέα του άλλου. Όταν είμαι μόνος μου κάθεται ο εαυτός μου και του κάνει παρέα. Και δε θέλεις να τραβήξεις το σημα κινδύνου.

Και λίγο πολιτική: ο σοσιαλισμός ή και ο κομμουνισμός εξαρτάται άμεσα από το πόσο βαθειά έχει ο κάθε πολίτης ριζωμένο το συναίσθημα της ατομικής ευθύνης μέσα του. Και αυτό πρέπει να βασιστεί στην παιδεία, να εμφυσήσει τον υψηλό σκοπό του καθενός, σημαντικού και ασήμαντου.
Κομμάτι της ημέρας: Breathe των Pink Floyd,
και ένας πίνακας ζωγραφικής: του Edvard Munch, "η κραυγή"

Μαστίγια και καρότα

Oι παρίες δηλαδή της οικονομικής ζωής της χώρας, δηλαδή οι γιατροί, οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι εκπαιδευτικοί, ετοιμάζουν κινητοποιήσεις. Απορώ τι γίνεται με τις κινητοποιήσεις των ιδιωτικών υπαλληλων. Αυτοί μάλλον κινητοποιούνται ή όχι ανάλογα με το σε ποιά πλευρά της ψαλίδας των εισοδημάτων κατατάσσονται: λόγω του μαστιγίου της απόλυσης (δεν-μπορώ-να-τα-βάλω-με-το-σύστημα-βρε-αδελφέ) και του καρότου της αύξησης και της προαγωγής(εγώ-θα-γίνω-στέλεχος-μεγάλε). Μέχρι πότε θα είναι αναγκασμένοι να σέρνουν το άρμα Τουλάχιστον αυτή η κυβέρνηση που είναι 20 χρόνια στην εξουσία και καυχιέται για τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης της βιομηχανίας και τους μηδαμινούς του εισοδήματος, όφειλε να έχει ενισχύσει την επιχειρηματικότητα προσλήψεις στο δημόσιο όπως κάνει για τα μάτια του κόσμου, όσο με τη δια βίου εκπαίδευση, το νοικοκύρεμα των νομοθετικών πλαισίων που αφορούν το επιχειρείν ώστε να μην αλληλοσυγκρούονται και επικαλύπτονται και βάση αυτών την μετέπειτα αναζήτηση επενδύσεων όχι αναγκαστικά από το εξωτερικό, αλλά από την ίδια την οικονομική δεξαμενή της χώρας. Όταν δημιουργηθεί ο πρώτος τέτοιος πυρήνας μικρών επιχειρήσεων που κινούνται με την αιχμή του δόρατος των τεχνολογικών και οικονομικών εξελίξεων, είμαι προσωπικά σχεδόν σίγουρος ότι και οι ξένες επενδύσεις θα έρθουν και το λιμνάζον επιχειρηματικό κατεστημένο της χώρας θα αναγκαστεί να αλλάξει μυαλά. Έχω βγάλει ένα προσωπικό συμπέρασμα: αν προσπαθήσεις να δημιουργήσεις κάτι με γνώμωνα πρώτα το χρήμα, θα αποτύχεις. Αν όμως γνώμωνας είναι το όραμα, τότε αργά ή γρήγορα θα έρθει και το χρήμα, και σε πολύ μεγαλύτερη ποσότητα.