Ψαλμός 22 ή τα προβατάκια των Αγορών

S'il vous plaît, dessinez-moi un mouton:


ήσυχα περνάτε το καιρό σας βόσκοντας σε χαμηλότοκα δάνεια
μονάχα λίγο υποψιασμένα για μια αδιόρατη ανησυχία στον αέρα
Καλά θα κάνετε να προσέχετε
μπορεί να υπάρχουν τα όρνεα των funds τριγύρω
γιατί κοίταξα πέρα από τη Γουώλ Στρητ και είδα
ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται

Τι νομίζετε ότι κερδίζετε υποκρινόμενα ότι ο κίνδυνος δεν είναι αληθινός;
Ταπεινά και υπάκουα ακολουθείτε τον Τραπεζίτη σας
μέσα από τις πεπατημένες λύσεις των περικοπών
μέχρι την κοιλάδα της αναδιάρθρωσης

Τι έκπληξη!

Η όψη του απόλυτου τρόμου μέσα στα μάτια σας
τώρα τα πράγματα είναι ακριβώς όπως δείχνουν
Όχι, αυτό δεν είναι ένα κακό όνειρο

 
Ο Τραπεζίτης είναι ο ποιμήν μου,

δεν θα θελήσω τίποτα από την ασυλία μου

με ξαπλώνει επάνω στα χλοερά περιουσιακά μου στοιχεία

μέσα από ενέσεις ρευστότητας με οδηγεί σε γαλήνιες επενδύσεις

με αστραφτερές χρεοκοπίες ξελευτερώνει τη λεβεντιά μου

με κρεμάει σε μνημόνια για παραδειγματισμό

με τεμαχίζει σε φιλέτα αξιοποίησης

Ιδού γαρ,

έχει μεγάλη δύναμη και μεγάλη πείνα

όταν έρθει η μέρα που εμείς οι μισθωτούληδες

με ήσυχη τη συνείδηση και μεγάλη αφοσίωση

θα γίνουμε κάτοχοι της τέχνης των εκλογών

και ιδού,

θα αναβαθμιστούμε
 
και θα κάνουμε τα μάτια αυτών των καριόληδων να δακρύσουν


Βελάζοντας και παραμιλώντας ορμάμε στο λαρύγγι του με ένα ουρλιαχτό
ποτάμια τρελαμένων εκδικητών

Ακούσατε τις ειδήσεις;
οι Πάγκαλοι είναι νεκροί
μείνετε σπίτι καλύτερα
και κάντε ό, τι σας λένε οι παπαγάλοι.
Φυγέτε από τους πλατείες, εάν θέλετε να γεράσετε

Moonlight

Maybe It is the later history 's sign of the times. Maybe it has been so since ever. After WW II the rulers in Greece have the habit of doing everything under the moonlight. Most of prosecutions, executions, illegal state operations and more recently, public works, usually take place in the very early morning hours. They are severely trespassing the law threshold but the rulers get away them almost harmlessly and leave great profits to their allied businessmen.
It was 4 o' clock after midnight Sunday when Nikos Beloyannis and his five comrades were secretly executed in 1953; not even the Nazis were executing on Sundays but the Greek fascist regime did it to anticipate the impact of the domestic and international pressuse against the court-martial 's verdict.

Dozens of bulldozers and heavy lorries started banking up olive tree groves in Megara, under the military junta regime 's permission in 1974, in order to pave the place to construct a new refinery for Andreadis, a well-known crook heavily backing the regime with financial means. It was only the locals' immediate response and heavy demonstrations who stopped this violation and made the corporate and police forces to retreat.

Even more recently, Yannis Ragousis, the regime 's Internal Affairs minister, ordered the construction machines to move to Keratea to start working to create an illegal, out-of-any environmental law norm dump site next to the village in order to anticipate the local residents' reaction. Despite this project was rejected by several verdicts of the regional court of justice, the regime feared that any delay would place the whole project to a stake, thus creating a loss for the businessman, the bank and the construction company undertaking the project and a strong affiliate to the regime. The contractor 's construction machines, JCBs, graders and jackhammer compressors arrived at the site in a two riot police squads (MAT) escort and without bearing license plates. The citizens, descendants of a tribe called Arvanites, known for their stubborn character and their persistence, resisted fiercefully to the plot incited by the regime. This made the regime to back off and to negotiate with the municipality and the residents to a more viable solution.

And finally, a new act of cowardess came into light, last night.

As real coward, being aware of its illegal deeds, being afraid of the publicity and public opinion, the regime ruling now the country decided that "the public order in Syntagma square has been διασαλευτεί" . So they decided to "clean up" from the unacceptable "εικόνα" that the central square resembles. Yorgos Kaminis, once-radical mayor of Athens, together with the DA on duty and the support of dozens of riot policemen, ordered 25 lorries to destroy the demonstrating dissidents' camp in Syntagma square, with the excuse of "environlemntal laws violation!". The mayor, since he has been elected to restore the historical center 's good looking, has left the whole area beyond the City Hall into almost Third World situation. It is a place it could best be described as a "human dump site". The Doctors Without Borders organization states that this area has all these characteristics to be considered as a Third-World area concerning drugs trafficking, prostitution, heavy crime, homeless greeks, homeless illegal immigrants, undescribable hygiene conditions.
Eight people were arrested: four Greeks, two Frenchmen, one German and one Romanian, all being accused of violating enironmental regulations (sic!).
And when the people appeared again on Saturday night for their usual daily assembly, a riot police (yes!) lineup was obstructing them of gathering in the center of the square, thus fiercely violating one of the foundamental articles of the Greek Constitution: this is the eleventh article, the one of the right of peaceful gathering and assemblying.

The greek bailout, the controlled bankruptcy and the police brutality

My dear friends abroad, I wrote an email trying to explain the recent events (28-29 June in Greece) about the new Midterm Loan Agreement, the Applicational lawbill, the audacity, arrogance and corruption of the two ruling parties of the major political scene and the Amnesty International condemned riot police forces. Because of the length of the text, the demand and the people I have omitted to send, I transferred the text and the comments to my blog. The text is in english. My apologies for not translating to other languages being capable of (Bulgarian and French). Please translate it in your native language and forward it.

As known, on June 29th 2011, the greek government brought a new lawbill which delivers the sume of Greece 's assets to private hands. This option was included as a condition in the Loan Facilitation Contract of May 8th, 2011. This contract was signed by a mere one minister alone, ex-finance minister Yorgos Papakonstantinou and never being brought to the Parliament. According to the Constitution of Greece, this agreement should be ratified by a 3/5 enhanced majority of the greek MPs (180 minimum favoring votes required), as the article 28 of the Greek Constitution commands for agreements concerning the country 's national sovereignity. The replacing finance minister, Evangelos Venizelos, before being assigned to his new post, stated 15 days ago that this lawbill should be approved by a 180 votes enhanced majority, a statement that has refrained of, since ever. This enhanced majority ratification never happened. The complete unconstitutionality of this action can be seen on the condition:

"Neither the Borrower nor any of its property are immune on the grounds of sovereignty or otherwise from jurisdiction, attachment – whether before or after judgement – or execution in respect of any action or proceeding relating to the Agreement."
(Loan Facilitation Contract, Annex 4, §12, page 26)

For the Greek-speaking friends abroad, the unveiling interview of Yorgos Kassimatis, a reknown constitutional rights professor and former legal advisor of the Prime Minister, in which he describes the frauds of greek government:
1/3: http://www.youtube.com/watch?v=fiPGY9NBHsE
2/3: http://www.youtube.com/watch?v=sr6ahlNJvaw
3/3: http://www.youtube.com/watch?v=qqyKxyCP_oY

All these elaborations, in practice, mean that the borrowers, (every private "investor", international organization, crook, etc.), can confiscate every asset belonging to the state as compensation and withdrawal from the right of any legal appealing objection from the greek state side. No matter whether this is Acropolis, an ore mine, oil field, a fighterjet or a nice beach.
Nothing is immune of confiscation.
Of course, as anybody knows, a usurer never wants his borrower to pay off, as he can suck his savings continuously. The same applies now: Greece has not been squeezed yet. Why should an investor buy any public infrastructure now for i.e. 7 billion euros, while after the forthcoming bankruptcy could be sold for a single euro? Vultures are patient: they fly and wait until the animal below has died.
The EU/IMF/ECB anxiety about Greece 's bankruptcy is simply fake: when the country's economy will have been brought to a Third World country 's condition, no investment-evaluation company will be anxious of a "credit incident", disrupting and destabilizing the world market of money transferring that makes these companies live. Nobody cares if Mauritania declared bankruptcy. So will happen here. (No offence please to the hard-struggling people of the afore-mentioned country, it is just an example).

Dear friends, please don' t underestimate the dangers. Don 't be fooled by just assuming that Greece has been brought to this situation because of the corruption (a real factor), or people 's lazyness (a common stereotype for the southern europeans). These are small parts of the equation. We can see what happened to Iceland and Ireland, previously gloryfied by the international evaluation companies and praised by the financial newspapers as "heavens for investments". They were previously referred as paradeigms for prosperity and wealth as "celtic tigers", "Nordic tigers", while blaiming them as dumb-headed crooks and drunkards on the next day. The world 's bankers and capitalists can easily throw whole countries in the junk, when less profit is expected than forecasted.
Greece is the first field of experimentation, an international capital's plans of a "pilot episode" in Europe for paving a way for more countries to follow, the ones with the weakest economies first.
I recommend the reading of Naomi Klein 's book "The Shock Doctrine" and Avi Lewis' subsequent documentary (6 parts), a couple of Canadian Jews and activists, as a robust and revealing reference for the IMF 's and World Bank 's interventions in the developing countries.

Concluding, the greek government has no constitutional right of applying such a "colonisation" lawbill that undermines the country 's future for at least one or two generations. This government has to step down, and both its members ("PASOK" - so called "socialists"), together with the leading opposition party ("Nea Dimokratia" - rightwings / conservatives) to be brought to justice for their irresponsible financial management of the last decades. They are illegal, they offend the Constitution, they are traitors, they are puppets of their powerful friends and bosses. NO, THIS COUNTRY IS NOT FOR SALE. NO COUNTRY OF THE WORLD IS FOR SALE. It is forbidden by the 1969 Vienna Convention.


Regarding the unprecended riots and unbelievable police brutality that took place in the greater Athens historical centre on Wednesday, June 29th:

Given the size of the gathered crowd, the numerous squads of the riot police (MAT) were beating indescretely and posing a continuous threat for the the security of peacefully protesting common people in the Square. The stewards (demonstration marshals) proved too few and unexperienced to cope with hordes of fascists, neo-nazis, police agents provocateurs, and individual vandals storming the Square 's plateau, the demonstrators' camp and the shops neighbouring the Square. After that, the police started raiding the whole historical centre by brutally attacking almost everybody looking like "youngster", "demostrator" or even tourist, by parading on motorbikes and throwing shock grenades and teargas over the Monastiraki area and even attacking and beating people inside the Acropolis metro station, just next to the Acropolis Museum, almost one kilometer away of the Syntagma Square. This is simply unbelieavable. Not even under the '67-'74 military junta was there a beatup like this.
Of course the government has given certain orders to the police leaders and don 't give a damn whether the center of the city was like a warzone. No officials resignations, nothing. Everything is OK.
In the weekend, the Socialist International, presided by Yorgos Papandreou with current members guys like Bill Clinton and former members dictators like Tunisia 's Ben Ali, Egypt 's Hoshni Mubarak and Libya 's Moammar Ghedaffi, is conferencing in Asteras, one of the most luxurius hotels of the country, despite the crisis.

Riot police indescretely attacking the camp in Syntagma square:
http://www.youtube.com/watch?v=S20_JuaX8gg

"DIAS" (ΔΙΑΣ - motorcycle-born riot police) raiding the highly touristic and crowded area of Monastiraki on Mitropoleos str. walkway and neighbouring metro interchange with shock grenades and teargas, very far away from the clashes theatre:
http://www.youtube.com/watch?v=b_j0cIIboGA
https://www.youtube.com/watch?v=4SiA2vLn_Tw

Riot police (MAT) sheltering ultra-right agents provocateurs ("inciting agents") next to the garage ramp of the Greek Parliament building. These people were identifed as workers of the Public Bus Transportation company (ETHEL/ ΕΘΕΛ) by the president of the ETHEL workers' union:
http://www.youtube.com/watch?v=CsyPETK7qag

MAT officers throwing stones to the crowd:
http://www.youtube.com/watch?v=W7NLPZD1X5c



People injured by MAT on the Syntagma Square metro station staircases:
http://www.youtube.com/watch?v=qLRqgpcvnag

MAT throwing teargas in the Syntagma Square metro station serving as a rough paramedic point for the more than 500 people injured, after the main one in the demonstrators' camp was destroyed by the police forces:
http://www.youtube.com/watch?v=X5vYgF7oa60
http://www.youtube.com/watch?v=B0EIYGlpwDM
http://vimeo.com/25777463

"Not even in war this happens... Greece has signed the Geneva convention. That applies both over international warfares and domestic disputes about the injured... And MAT violated that". Footage by Yorgos Avgeropoulos, a documentary film director (The Argentina experiment), of doctors' testimonies about the police behaviour:
http://vimeo.com/25781283


For the German-speaking (and not only!) friends, please have a look at Betabug 's fellow blog:
http://www.betabug.ch/blogs/ch-athens

Also, Avi Lewis and Naomi Klein 's "The Take".
The Loan Facilitation Contract in Greek, German and English.

Προφητικόν

ΜΗΝΕΣ ΠΟΛΛΟΥΣ μετά το Μνημόνιο
που το είπανε "σωτηρία" μέσα στη Βουλή και το φιλοφρόνησαν

Λείψανα παλιών εμμονών
και γωνιές αραχνιασμένες της επικράτειας σαρώνοντας

η καταιγίδα που θα γεννήσει η οργή του κόσμου

Και των αργόμισθων Πρωθυπουργών τα έργα πληρώνοντας η Χώρα, θα φρίξει
Ταραχή θα πέσει στα κέντρα αποφάσεων,
και το σανίδωμα θα υποχωρήσει
από την πίεση τη μεγάλη των Αλλαγών.

Που πρώτα θα κρατήσει τους νέους του, σημάδι ότι καιρός να λάβει ο λαός εκδίκηση.

Και μετά θα μιλήσει, να πει:
"εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;"


- Βλέπω τα κράτη-μέλη, άλλοτες αλαζονικά,
παραδομένα στην κατανάλωση και στον εκβιασμό


- Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Πρωθυπουργών και Παπαγάλων.

- Βλέπω τις Τράπεζες να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων.


- Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων των νομοσχεδίων.




ΜΗΝΕΣ ΠΟΛΛΟΥΣ μετά το Μνημόνιο
που το είπανε "σωτηρία" μέσα στη Βουλή και το φιλοφρόνησαν

Αλλά πριν, ιδού!,
θα γίνουν οι Μίκηδες που ναρκισσεύτηκαν στις συγκεντρώσεις,
Άδωνις και Περίανδροι

Θα φορέσουν ανάποδα το μάυρο πουκάμισό τους
και δε θα χτενίσουνε 
το μαλλί τους
και με πολεμικά συνθήματα θα στολίσουνε το λόγο τους
για να δελεάσουν τα πλήθη

Και τα πλήθη θα καταπλαγούν και θα στέρξουν


Για να έβγει αληθινός ο λόγος, ότι σιμά η μέρα

όπου τα περιουσιακά στοιχεία θα παραδοθούνε στα κοράκια των Αγορών.
Και θα αγαναχτήσει το ΔΣ των πολυεθνικών,
μην έχοντας άλλο τι να ζηλέψει
Και θα γίνουν κατήγοροι τα Κανάλια σοφών και μεγιστάνων,
το σπέρμα 
που υπηρέτησαν πιστά, σε μαρτυρία φέρνοντας

Και θα τινάξουν πάνουθέ τους την κατάρα,
κατά τη Δύση το χέρι τεντώνοντας και φωνάζοντας:

"εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;"


- Βλέπω τα χρώματα της Τρόικας
στη βάση την ιερή της Νέας μας Δανειακής Σύμβασης.


- Βλέπω τη μικρή Ελλάδα, την πόρνη από τα Βαλκάνια,
στημένη πέτρινο άγαλμα στη ζούγκλα των Αγορών

με τα Ομόλογα και τα ορθά Hedge Funds.


- Βλέπω τους έφηβους και βλέπω τα κορίτσια
στην ετήσια Κλήρωση των Μελλοθάνατων.

- Βλέπω ψηλά, μες στους αιθέρες,
το Ερέχθειο της Ανάπτυξης.




Λείψανα παλιών εμμονών
και γωνιές αραχνιασμένες της επικράτειας σαρώνοντας

η καταιγίδα που θα γεννήσει η οργή του κόσμου.


Αλλά πριν, ιδού!,
θα σύρουν γενεές τα κάρα τους πάνω στη διαλυμένη χώρα.
Και κρυφά θα μετρήσουν το στρατιωτικό δυναμικό τους οι Πρωθυπουργοί,
κηρύσσοντας πολέμους

Όπου θα χορτασθεί ο ΜΑΤατζής και ο Χρυσαυγίτης

Αφήνοντας τα χρέη στο λαουτζίκο,
να εισπράξει αυτός τον μισθό το βασικό και του μαρτύριο
Και μεγάλοι εφοπλιστές θ' ανεβάσουν σημαίες ευκαιρίας,
αυλοκόλακες θα πάρουν τα πάνελ,

οι εξώστες να ράνουν με άνθη το Μεταρρυθμιστή Υπουργό Οικονομικών
Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων.
Και του λάκκου σιμά του το στόμα,
η μαύρη τρύπα των χρεών θ' ανοίγει στα μέτρα του,

κράζοντας: "εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;"


- Βλέπω τα ΜΑΤ να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι της Συμφιλίωσης.

- Βλέπω τους Χρυσαυγίτες να προσφέρουν το αίμα τους
θυσία στην καθαρότητα του κέντρου της Αθήνας


- Βλέπω τη διαρκή επανάσταση νέων και συνταξιούχων
- Βλέπω τις κανονιοφόρους της Δικαιοσύνης.




Και των αργόμισθων Πρωθυπουργών τα έργα πληρώνοντας η Χώρα, θα φρίξει.

Ταραχή θα πέσει στα κέντρα λήψης αποφάσεων,
και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη της Αλλαγής.

Αλλά πριν, ιδού!,
θα στενάξουν οι νέοι

και οι προσπάθειές τους αναίτια θα χαθούν


Κουρεμένοι κατάδικοι θα χτυπήσουν την καραβάνα τους πάνω στα κάγκελα

Kαι θα αδειάσουν όλα τα εργοστάσια,
και μετά πάλι με την επίταξη θα γεμίσουν,

για να βγάλουνε όνειρα συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες,
και χιλιάδων λογιών εμφιαλωμένη φύση.

Και θα 'ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στο γύψο.

Και θα 'χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της πρέζας.

Και θα 'ναι το σπίτι του μέσα του κιόλας ωραία ερείπια.

Τότε, μην έχοντας άλλη εξορία, που να θρηνήσει ο Ποιητής,
την υγεία της καταιγίδας 
από τ' ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας,
θα γυρίσει για να σταθεί στα ωραία μέσα ερείπια.

Και τον πρώτο λόγο του ο στερνός των αγωνιστών θα πει:
"ν' αψηλώσουν τα παιδιά, 
η γυναίκα στο πλάι του σαν αχτίδα του ήλιου να βγει"

Και πάλι θα λατρέψει τη γυναίκα
και θα την πλαγιάσει πάνου στα χόρτα καθώς που ετάχθη.

Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση,
και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!"

(Την τελευταία στροφή δεν την παράφρασα καν, στέκεται όπως είναι!)

Sleep safe, SWIFT is watching you

A few days before I was at the bank to do some business. As a part of the transaction, I was given a contract to sign. I was attracted by one of the conditions, stating that "by signing this document, the customer agrees that should any SWIFT (Society of Worldwide Interbank Financial Telecommunication) service is used, the data related to this financial transaction will be transfered to them. The SWIFT institution is based in Belgium. For security reasons, these data are then transfered to special backup database that is kept in the United States. In this database, similar data from all European Union banks are recorded and the US authorities (such as the Department of theTreasury) targeting to terrorism and illegal activties revenue legalization avoidance have the right to access it".
So, to make it more clear: our web transactions between countries are all kept and recorded by a Belgium-based institution for the sake of the US government. At my question about whether a third party has the right to access the database (i.e. a country being interested on a certain transaction and not belonging to the transacting parties), the bank clerk answered me: no.
Back home, I googled a part of the conditions and as I was expecting, the search returned very few results:only 21. This gives a scale on the mysticism that usually obscures the handling of such sensitive and personal data transactions. A US institution using general terms such as "terrorism" and "illegal activities" gains the sole access to common people 's personal information. And no other country has the right to access it! Unbelievable concession!
Searching further about the matter, I found some links about this problem:
SWIFT
Terrorist Finance Tracking Program
Privacy International - Belgian Prime Minister about the SWIFT transasctions
Avis 37/2006 de la Commission Belgique de la protection de la vie privée (in french: Resolution of the Belgian Commission for privacy protection about the SWIFT transactions relay to the US Department of the Treasury)
Keep your eyes wide open...


For the greek-speakers, here 's an excerpt of the contract 's conditions:
"O πελάτης είναι ενήμερος ότι, εφόσον για την ολοκλήρωση της συναλλαγής χρησιμοποιηθούν οι υπηρεσίες της SWIFT (Society of Worldwide Interbank Financial Telecommunication) που εδρεύει στο Βέλγιο (διαδικτυακός τόπος www.swift.com ), τα δεδομένα που αφορούν στη συναλλαγή θα διαβιβαστούν σε αυτή, η οποία στη συνέχεια τα διαβιβάζει για λόγους ασφαλείας σε εφεδρικό αρχείο (back up) που τηρεί στις ΗΠΑ. Στο αρχείο αυτό, στο οποίο καταχωρούνται όμοια δεδομένα από τις Τράπεζες όλων των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δικαίωμα πρόσβασης έχουν αρχές των ΗΠΑ (όπως το Υπουργείο Οικονομικών), με σκοπό την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες."

Media shows no merCSI

Recently I had to watch a highly-acclaimed police TV-series. As a typical TV opponent, I have yet sustained the ability to distinguish the errors and inconsistencies that mass media fail to locate within the food they serve to their sheep. I was highly impressed by the lightness and naivety this modern serial.
The script falls into sequential contradictions. In the plot, a smart, gothic-styled, always-cool, always-smiling lady that works for a highly-intellingent criminological agency in the United States, goes for drink at her favorite neo-romantic club with her highly-intelligent colleague where she gets kidnapped with a highly-intelligent criminal. Of course, there, in the middle of the dancing crowd, nobody shows attention that a person is being kiddnapped. Seconds after, her colleague notices her absence and as it usually happens, in just a few minutes the whole of her service accomplishes the impossible, to locate the criminal and the victim. Of course, she is being saved at the last moment with an acrobatic style attack by one of her colleagues by shooting down the bad guy while dangling from the roof.
In a matter of minutes, even after that otherwise shocking, traumatic expirience that would be in real life, she is back at the office, smiling and celebrating with her colleagues like a cheerleader back at the office like nothing has happened, ready to go immediately back to work.
Nomatter that a bloodbath was behind, nomatter that was captive with anesthesia. Like that even the killing of such a genious criminal was "just another case" for this extra smart police agency. Thus taking a life, nomatter that belongs to a criminal is just another workday in the office. Without traces, without hesitations, without remorses, without mercy. And the spectators, now relaxed, going to sleep.
Most possibly because the feeling of surviving through death and blood has nested deeply in the mind of the millions of spectators that cannot see the real essence behing the fanciful chases and shootings and needs only the instict to prevail so for it to appear all of a sudden in our daily lives.

The Parliament fire

The tragic loss of three innocent people and various clashes in front of the parliament building. These people threatened by their bosses on losing their jobs if going on strike, were suffocated to death by one God (or Marx) knows who, threw petrol bombs inside a bank branch. In difficult times throughout history, it was always very easy to provoke disaster and then to put the blame on the opponents.
Familiar as is this country with provocations, dozens of neonazi teams affiliated to the ultraright fascist party of the parliament were equipped with the communist party 's trade union flags. They were standing in front of the Unknown Soldier monument and tolling the crowd with the disgusting moto "burn down the parliament-brothel", who was standing past a thick line of the guarding volunteers of the communists' trade union. Hopefully, their call on assaulting the parliament building failed, but this did not obstruct their illiteral and populistic leader of blaiming on the communist leadership in the assembly.
Far-rightists are known agents provocateurs during the last century. This reminds me of something very similar that was crowned with success and finally led to a fire far bigger than this... Just imagining a Goering-Dimitrov conversation in the assembly....
Betabug 's statement on the events (German)

Force majeure

Τις μέρες του Πάσχα τις πέρασα στο χωριό. Αρνιά, κατσίκια, κοκορέτσια. Η εποχή είναι πάντα όμορφη, οι εναλλαγές του καιρού συνεχείς: για κάποιο λόγο, το Πάσχα το έχω συνδυάσει όχι με ηλιόλουστες μέρες, αλλά συννεφιά με μπόρες που κατεβαίνουν από τα βουνά της Αρκαδίας και δίνουν στο τοπίο κατά μήκος του Κορινθιακού κόλπου μια πένθιμη (αλλά και πολύ ατμοσφαιρική) απόχρωση. Μάλλον ταιριάζουν στο πνεύμα των ημερών.
Στο χωριό οι συναντήσεις με συγγενείς και γνωστούς και η ανταλλαγή νέων (και κουτσομπολιών) είναι στα εκ των ουκ άνευ. Και φυσικά η πρεμούρα των γονιών με τους γάμους. "Αχ, στο ράφι θα μείνουν τα παιδιά μας". Και έτσι ανάμεσα σε κάρβουνα, ταψιά και ψητά και Πάριο περνάει η γιορτή μελαγχολικά, με τη συγκυρία σαν κατάρα που βαραίνει την οικογένεια, λες και από κάποια γωνιά θα εμφανιστεί ο από μηχανής γαμπρός, η νύφη, τα πεθερικά και θα τους λυτρώσουν όλους. Μόνο οι πορσελάνες και τα κρύσταλλα λείπουν.
Πρώην που παντρεύτηκε και έκανε παιδί και καμαρώνει σαν το γύφτικο σκεπάρνι. Ο betabug μου είπε πρόσφατα αναπαράγοντας τα λόγια του Willhelm Busch, "Vater werden ist nicht schwer, Vater sein dagegen sehr". Τις προάλλες σε μπαρ, μια κοπέλα της παρέας που είχα βγει, μου την έπεφτε εντελώς απροκάλυπτα και ψιλομεθυσμένη καθώς ήταν με ρωτούσε μεγαλόφωνα (είχαμε γίνει βούκινο):
"Γιατί είσαι μόνος σου;"
"Δε θέλεις να κάνεις παιδιά;"
"Δε θέλεις να παντρευτείς;"
Λάθος ερώτηση: πριν φτάσουμε στο γάμο...ας γυρίσουμε την ταινία λίίίγο πιο πίσω... και να θέσουμε το ερώτημα αλλιώς: "γιατί δε θέλουμε να κάνουμε όμορφες σχέσεις;" Μα φυσικά, γιατί περνάμε καλά και μόνοι μας! Η ζωή μας σήμερα μας δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε ένα σωρό πράγματα κλεισμένοι στον εγωισμό μας, μπορούμε να μας παρέχουμε τα πάντα χωρίς να νοιώθουμε την ανάγκη να το μοιραστούμε με έναν άλλο. Χωρίς να εκτειθόμαστε, χωρίς να πληγωνόμαστε. Αποφεύγουμε το ρίσκο να αγαπήσουμε προκειμένου να αποφύγουμε και τον ελάχιστο πόνο. Σαν άρρωστος από καρκίνο που πριν από το χειρουργείο φοβάται την αναισθητική ένεση για να μην πονέσει. Και έτσι προτιμούμε να πλάθουμε ουτοπικούς έρωτες μέσα στα όνειρα για μια μοιρασιά που μάλλον δε θα έρθει ποτέ, αφήνοντας το εγώ μας να μας κουμαντάρει στην πραγματική ζωή. Το όραμα δε γίνεται ποτέ πράξη, γιατί απλούστατα αναπαράγεται μέσα στο κεφάλι και δεν φτάνει ποτέ έξω. Και φτιάχνουμε ένα πανέμορφο κήπο στην πίσω αυλή του μυαλού μας, που όμως δε μπορούμε να μοιραστούμε με κανένα γιατί είναι φτιαγμένος να χωράει μόνο εμάς τους ίδιους.
"Γιατί δε θέλεις να παντρευτείς;"
Ο γάμος είναι σαν το αυτοκίνητο: το αγοράζεις μάλλον επειδή έχουν και οι άλλοι, παρά επειδή το έχεις πραγματικά ανάγκη. Και αρχίζεις να ανακαλύπτεις ότι τελικά αυτό που ήθελες πραγματικά είναι πολύ διαφορετικό, έχεις φεσωθεί στα δάνεια για να το πάρεις, σου αποστερεί άλλα πράγματα, σου κοστίζει σε τέλη, ασφάλειες, ανταλλακτικά, βενζίνες, το 4x4 δε σου χρειάζεται γιατί στα χιόνια πας σπάνια ενώ δε στην Αθήνα χιονίζει μια φορά στα 3-4 χρόνια και δε μπορείς να κάνεις απόσβεση, είναι γκουμούτσα δε μπορείς να το παρκάρεις πουθενά, στο γρατζουνάνε, δεν το χαίρεσαι... Επιμένεις να το έχεις όμως, μάλλον γιατί είναι "το αυτοκίνητό σου", ο αμφίβολος ζωτικός χώρος σου στη ζούγκλα του "έξω κόσμου", παρά γιατί σε εξυπηρετεί...
"Παντρεύτηκε για λόγους ανωτέρας βίας..."

Carnival in Skyros

Like last year, I chose the island of Skyros to spend the three-day holiday of Καθαρά Δευτέρα (the Orthodox Lent) which is celebrated together with Αποκριά (Carnival). Having spent successive years in the past going at my origins village outside of Rio (close to Patra) and being pissed off by the commercialization and degradation of the country 's biggest urban carnival, the option of Skyros has emerged well into my annual calendar: close to my native town, Χαλκίδα, dense ferry schedules, and plus, my buddy, who 's serving as a doctor in the island 's tiny hospital.
The island is a personal must; it has many things I adore: a jagged landscape, diversified with forested areas in one side and rough treeless slopes on the other, local folk traditions continuing strong and a very vivid, deeply pagan carnival with loyal fans.
Until the last moment, there was a small debate between me and my companion of going there or not, since the weather forecast for the holiday was quite bad. My initial plans were to go there by motorbike, but F. 's strong objection made me take my car.
The route from Athens to the ferry port of Kymi was changing continuously from rain to sunshine in a very frequent rate, though very scenical and picturesque. When reaching Kymi, the ferry agent informed us that in the hearing of the bad weather, there were some passenger car tickets cancelations which gave us the opportunity to bring the car to the island and thus relieve us of some 70 euros from our pockets.
Shortly after the fully-packed ferry 's got off the Kymi port to the open sea, it started braving a gale-force wind accompanied by thick and wet snowflakes, ramming onto the deck, making everybody in the gallery staring with an open mouth. The ferry 's deep banking was making the passengers unrest but nontheless, remaining very talkative and loudy. In the distance, the snow-powdered lower altitudes around Kymi were revealing a very unusual scenery for us the people of the cities, but not uncommon for the local, both mainlanders and islanders. In about 10 minutes, the storm ended and a hopeful sun appeared; it was the only bad weather to appear for the whole of the holiday.
The Carnival: The sight of Γέρος, the prominent figure of the sheepherd in black, thick wollen cloak, the 40-50 sheep bells strapped around his waist whom shakes and creates a thunderous noise, as if to scare away the goblins. He covers his face in a mask of an aborted tiny goat skin. The whole sight looks awesome and makes the passers step aside to let him pass, being ecstasized of the enormous noise of the bells created by jumping here and there in the narrow cobblestone streets of the island 's capital. Often he is accompanied by a Κορέλα, a man (or recently a role played also by a woman) dressed in the island 's traditional dress with the face covered by a scarf dancing around him and waving another one. It is said that the figure of Γέρος is apparently a shepherd that most possibly lost his sheep in a storm, gathered their bells and coming down to his cottage in sadness and anger and Κορέλα tries to comfort him. The celebrations reach their peak on Sunday, where 20-30 Γέροι and Κορέλες can be seen gathered together, grooving in ecstasy and shaking their bells and us the tourists taking pictures of them. It is very interesting that almost the same tradition appears in the Mamoiada village in Sardegna, where the Mamuthones in almsot very similar outfit are striking their bells: http://www.museodellemaschere.it/museo.htm and http://www.stonepages.com/sardinia/sites/mamuthone.html
The Lent is another surprise: all of the people were down on the streets, having put tables, eating, drinking and treating the passers, knwn or not, from early midday to midnight and even later. Almost every local was dressed in the traditional costume, I even noticed some British and Dutch women wearing it! What I liked at most was the friendliness of the people and a common sense of celebration, no just another boring visit to an uknown place, just waiting for the next week to start.
I also visited the Rupert Brooke 's grave in the southern part of the island, a young British pro-war poet perished by malaria and buried there, while en route to Galipoli, scenery of the notorious 1st World War battle, while serving as a soldier. The grave lies in a small olive grove and can be passed almost unnoticed: no signs, no path, nothing; unless told so by the young guard of the military base, not far away from there.
Up on the hills, close to Brooke 's grave, a small heights meadow with a pond had attracted our attention: some of the famous Skyros dwarf-horses had come down off the mountain to relieve their thirst. Wild as hey are, they couldn 't accept our presence, and after we got too close, they fled. Hopefully, I managed to take some pictures of them, thanks to my 300mm telephoto lens.

St. Nikolaos Night: No regrets

Epaminondas Korkoneas, 37, Special Guards police officer, the one that murdered the 15-year boy, a father of 3, a former Marines soldier, appeared before the magistrate. But not exactly. Actually by confessing by memorandum, the "chicken" way, where instead of being interrogated, be asked of questions and answer on them, sent something like a "note", a paper thrown on justice 's face. In this memorandum, he shows no apology, no regrets, nothing, not even pardoning for shooting even the worst criminal, let alone a teenage boy. He instead tries to charge the boy 's side, by accusing it and its company of showing "unacceptable" behaviour and telling some incredible stories about being previously involved in clashes as a football hooligan. The most absurd, is that he already had formed a figure, an opinion about the boy 's profile: about all these rich families children, bored to death about everything and meet into teams to convert their boredom into anger and rage by frequenting Exarchia, meeting with so-called αντιεξουσιαστές, (counter-power radical activists, marked as "terrorists" in Anglosaxon countries) that isult, curse and even throw bottles at police cars. In other words, a real criminal. Hopefully, the boy 's school management has answered strictly on that:
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=966716&lngDtrID=244
Yes indeed, he was a rich family 's seed and they have all the means to support any investigation and mobilize all their connections to find the truth. But I can 't imagine what hould happen if he was a middle or low-class family child.

December 6th, the St. Nikolaos Night in the greek ortodox calendar. A day that a spark came into a flame. A day that a problem supressed for years, decades maybe, broke loose. When all fallen-into-sleep spectators, filled up with delivery pizzas, dreaming of getting a loan to buy the new shiny SUV that saw at the commercial before the reality show, glanced their youngster on the TV news. He was missing, God knows since when. Actually they were never been interested of what he was doing beyond the usually closed door in the end of the corridor. They had given him everything: a stereo, a Play Station, an iPhone, an iPod and other gadgets. But they had never given him a chance for opening his heart, for showing his dreams, for a hug. They were thinking that their dreams of living between consumer goods should also be his dream. But they were fooled: that little piece of shit was protesting against their lifestyle. And smashing their shrines: the banks. Where their life was beginning and ending, never granted, always borrowed from them. With no dreams, no expectations.

Don 't worry about the damages, they will be added up at the plasma TV 's final price and the bank loan 's interest rate. I am really proud of these schoolchildren: finally, somebody revolts against this miserable lifestyle.

Αποκατάσταση

Συχνά-πυκνά, πηγαίνεις στα πάτρια εδάφη. Στο πατρικό σπίτι, όπου όλα παραπέμπουν σε προηγούμενα χρόνια ή δεκαετίες. Και η ατμόσφαιρα παραμένει πάντα η ίδια. Και τα πρόσωπα, το ίδιο. Μόνο που ο χρόνος τα διαβρώνει. Χαμόγελα χωρίς ζεστασιά, χλιαρές αντιδικίες. Γιατί, εξ' άλλου; Κούραση να τσακώνεσαι, κούραση και να προσποιείσαι ότι όλα πάνε καλά.
Κηρύγματα. Τότε, μαθήματα και βαθμοί. Τώρα, άλλα. Ελλείψει ουσιαστικών προβλημάτων, όλα ανάγονται σε ζητήματα πιο ευτελή. "Γιατί με την κατσαρόλα που σου πήραμε κάθεσαι να βράζεις χόρτα, ενώ μπορείς να μαγειρεύεις τόσο ωραία φαγητά;" "Γιατί δεν έκλεισες ραντεβού με το πλακά την Πέμπτη; Τα σωμόν που διάλεξες δεν ταιριάζουν με αυτή τη μπανιέρα".
Υπάρχουν και άλλα πεδία συζήτησης, όπως η αποκατάσταση. Μεταξύ σιδερώστρας και σφουγγαρίστρας. Γνωστή αργόσχολη, έκανε την τύχη της με μέτριο γάμο. Και κυρία πλέον, στο σπίτι της, καμαρώνει. "Πως μπορεί οι ηλίθιοι να αποκαθίστανται τόσο εύκολα;" "Και εσείς που έχετε μυαλό, όχι;" Οι απόψεις αντανακλούν συγκεκριμένη οπτική, οπότε δημιουργούνται απορίες:
- η "αποκατάσταση" ορίζεται σαν το σύνολο των αντικειμένων που εξοπλίζεται ένα σπίτι από Notos Home, Sotrek, Δια χειρός Βαράγκη και ΙΚΕΑ και κουβαλιώνται με τζιποειδές πολλών κυβικών; Ανάμεσα στους καναπέδες και τις κουρτίνες, υπάρχει χώρος για ανθρώπους; Αν ναι, τι είδους; Ηλίθιους ή έξυπνους;
- αν η αποκατάσταση είναι όντως αυτό και οι ηλίθιοι, αυτοί που το πετυχαίνουν με το λιγότερο κόπο, τότε οι έξυπνοι ποιοι είναι; Και η εξυπνάδα τους, τελικά, σε τι συνίσταται; Μάλλον θα είμαι από τους έξυπνους.

Επίσκεψη στο πατρικό είναι η ανταλλαγή νέων που δε μπορούν να ειπωθούν από το τηλέφωνο. Ποτέ διάλογος σε στρογγυλή τράπεζα. Μόνο τετ-α-τετ. Όπως σε διαδρόμους επιχείρησης. "Πως πάει η δουλειά;" "Καλά". "Δηλαδή, τι καλά;" "Ε, καλά". "Αυτό, μόνο;" "Δηλαδή, τι άλλο περισσότερο;". Οι προαγωγές, τα μπόνους και οι δυσμένειες πήραν τη θέση των βαθμών, των απουσιών και των αποβολών.
Νέα θεωρούνται μόνο τα οικονομικά ή η χαρτούρα. "Πήγες στο κτηματολόγιο;" "Τι περιμένεις, να γίνει χαμός στο υποθηκοφυλακείο;" Τα υπόλοιπα παρακάμπτονται συγκαταβατικά. "Ε, εντάξει τώρα, μια χαρά, είσαι, τι θέλεις τώρα;" Ίσως να 'ναι και έτσι.
Μετά τις ανταλλαγές νέων, ο καθένας απομονώνεται. Σε τηλεόραση, υπολογιστή ή σταυρόλεξο. Αλλά πάντα όλοι μαζί. Στη σιγή. Που και που, κάποιος σηκώνει το βλέμμα για να σχολιάσει κάτι στην τηλεόραση. Πως σπάει η σιγή; Με μουσική; Όχι. "Θα θυμάμαι πάντα, τα μάτια του φίλου μου να ακολουθούν σαν πουλιά, τις γραμμές του τρένου..." "δε σταματάς σε παρακαλώ το τραγούδι;" "γιατί;" "Δεν καταλαβαίνεις ότι μας ενοχλεί εμάς τους υπόλοιπους;".
Στο λιτό ρολόι της κουζίνας, οι ώρες κυλάνε αργά. Η μετάβαση από σπίτι στο πατρικό, γίνεται για να σπάσει η ατελείωτη σιγή. "Τι πράμα βρε πουλά μου,να κάθεσαι εκεί, στου διαόλου τη μάνα;". Όταν τελικά γλιτώσεις από του διαόλου τη μάνα, σου την έχουν στημένη πυροβολισμοί εξολοθρευτών, ετυμηγορίες δημοσιογράφων, ιαχές γηπεδούχων και νιαουρίσματα πρωινούδων.
Σιγή, λοιπόν;
Όχι:Εξώστης - Στέρεο Νόβα

Ανάκαμψη

Γουλ Στρητ Τζέρναλ, Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, οι ελληνικές εφημερίδες, όλοι περιχαρείς: οι αγορές ανέκαμψαν. Μετά από την αβεβαιότητα των τελευταίων 2 εβδομάδων, την πρώτη ηλεκτρονική κατάρευση οικονομίας κρατικής οντότητας (Ισλανδία), κρατικοποιήσεων τραπεζών, επανερχόμαστε. Και τώρα, τι;
Έχω κλάσει μέντες: τα βλέμματα όλου του πλανήτη, στραμμένα στο Παρίσι όπου συνεδρίαζαν ε κ τ ά κ τ ω ς οι αρχηγοί των κρατών της Ευρωένωσης (και ο Χοντρός μαζί τους, έτοιμος να την πέσει στο μπουφέ με τα φαγιά και τα ξύδια). Και αποφάσισαν. Και ιδού η ευτυμηγορία τους: "να στηρίξουμε τις τράπεζες με 1,4 τρισεκατομμύρια ευρώπουλα που έχουν ανάγκη γιατί αλλιώς θα καταρεύσουμε όλοι". Και τις στήριξαν. Με ποιανού χρήματα; Με τα χρήματα των λαών. Ποιών λαών; Των κοιμισμένων, φυσικά! Της σιωπηλής πλειοψηφίας. "Ε, σιγά ρε, αφού παίζει ακόμα η τηλεόραση και αποχαυνώνομαι, τίποτα δεν συμβαίνει". Ευτυχώς, ο Αλογομούρης (Υπουργείο Ιπποδρόμων και Γαμημένων Ομολόγων) έπαιζε πιάνο για να καθησυχάσει τους επενδυτάς: "εδώ τα καράβια μπορεί να χάνονται, οι βαρκούλες όμως αρμενίζουν. Οι καταθέσεις του Έλληνος τηλεθεατή δε διατρέχουν κανένα κίνδυνο. Επιστρέψτε φρόνιμα στις καμπίνες σας και κοιμηθείτε ήσυχοι".
ερτ τελεία τζι αρ: "Οι «χρυσές» αμοιβές των τραπεζιτών φαίνεται πως προκάλεσαν τόσο την κοινή γνώμη στην Αγγλία, όσο τις επικρίσεις του Βρετανού πρωθυπουργού, Γκόρντον Μπράουν, ο οποίος μίλησε για «απληστία» και «ανεύθυνη και αλαζονική συμπεριφορά», καθώς καταγράφονται ως μια από τις αιτίες για τη δεινή κατάσταση στην οποία περιήλθε το τραπεζικό σύστημα της Αγγλίας."
Έλα ντε.
Έπεσαν από τα σύννεφα.
Ο κόσμος το 'χε τούμπανο και 'μεις κρυφό καμάρι.
Οι "επενδυτές" ανά τον κόσμο, τα "γκόλντεν μπόιζ", οι λοιμοκοντόροι που παζαρεύουν αέρα κοπανιστό και τους χαριεντίζουν σε σαπουνόπερες, δελτία ειδήσεων και πρωινάδικα σαν πρότυπα "επιτυχημένου" άντρα, πήραν παράταση ζωής και τίμησαν την εμπιστοσύνη των κολλητών τους στις πολιτικές καρέκλες για τις γενναίες αποφάσεις ανεβάζοντας τους Νικκέι, τους Ναζντακ, τους ΦουΤΣΙ, τους ΚΑΚ και τους ΝΤΑΞ. 'Νταξ', μωρέ! Και τι έγινε; Αφού υπάρχει κάποιος μαλάκας στο φινάλε να πληρώνει, γιατί όχι; Προλαβαίνουμε να τσεπώσουμε μερικά ακόμα. Αλλά πριν, ας πάμε στην Καλιφόρνια όλα τα μπουμπούκια μαζί της American International Group (AIG) παρεούλα, με τα λεφτά της έκτακτης επιχορήγησης από τους αμερικάνους φορολογούμενους. Εξεκιούτιβ, τσάνελ, ακάουντ, μπιντ, προντακτ, πρότζεκτ, ινγκέιτζμεντ, ρηζόρσιζ, ακτινγκ: υπάρχει τέλος πάντων, κανείς που να παράγει κάτι μέσα σε όλη αυτή την σφηκοφωλιά, κάτι χειροπιαστό; Εγώ πάντως καυλώνω με το ινγκέιτζμεντ, γιατί πάει χέρι-χέρι με το γουέντινγκ.
Από το laissez-faire του 19ου αιώνα, στο Θατσερισμό και το Ρηγκανισμό της δεκ. του '80, καθώς επίσης και στους εδώ ιεραπόστολους (Ανδριανόπουλος, Μάνος, Δούκας, Αλογοσκούφης, Παπαντωνίου) τίποτα δε στάθηκε εμπόδιο στους καρχαρίες (και τα μικρότερα ξαδέρφια τους, τα καρχαρίνια) να τρώνε τα πάντα, και τα μικρότερα και τα μεγαλύτερα φιλέτα. Εδώ και 20 χρόνια παπαριάς της οικονομίας της αγοράς, της καραμέλας του φιλελευθερισμού (καλά, το "ασυδοσία" δεν το είχε συμπεριλάβει κανείς στην εξίσωση;), της "αυτορρύθμισης", η βάρκα έμπαζε νερό, αλλά κανένας δεν ενδιαφερόταν να δει από που. Ο καραγκιόζης ο Σόρος, αφού τα έβγαλε καλά τότε με το κραχ του '87, τώρα βγαίνει και λέει ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα έλαβε «πολύ περισσότερη σημασία στην παγκόσμια οικονομία» και τώρα που ταλαντεύεται θα ακολουθήσει μια νέα ρύθμιση και «θα καταστεί λιγότερο επικερδές». Τι λε ρε τρόμπα! Αφού τα άρπαξες και εσύ μούτρο, τώρα τα βρίζεις. Το χρήμα δεν αλλάζει, όπως και τα σκατά. Μόνο οι μύγες που κάθονται επάνω τους.
Έκτακτο παράρτημα: Τρεχάτε, χριστιανοί! Το Φόρμπς δημοσίευσε το νέο κατάλογο των πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου και τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: ο Γουώρεν Μπάφετ εκθρόνισε το Μπιλ Γκέητς στην κορυφή των φραγκάτων! Ναι, αμέ! Και τώρα πως θα κανονίσω τα του οίκου μου; Είχα τρελή πρεμούρα και κάψα. Φιλάνθρωποι λεφτάδες, ωραία κάστα: άντε και γαμηθείτε.
Ουφ, ώρα να χαλαρώσω, να ρίξω τους τόνους. Θα χτυπήσω μια ένεση ρευστότητας, μήπως και μου 'ρθει επενδυτική τσίρλα. Τη συνταγή μου τη χορήγησε ο Δρ. Ζαν-Κλωντ Τρισέ.
Γαλήνιο φινάλε: "τα πράγματα φαίνονται όμορφα από την κορυφή του καταρτιού ενός ιστιοφόρου." Από το ήρεμο Σαββατοκύριακο στα πάτρια εδάφη. Επίσης, είδα τα μαλλιά της κεφαλής μου για πρώτη φορά από αυτή την οπτική, δεν το περίμενα ότι θα έβγαινε κάτι τέτοιο.
Κομμάτι της ημέρας: Motorhead, "Eat the Rich".

Μια χαρά είμαστε

Δέκα μέρες πέρασαν από τις εκλογές. Νικητές αναδείχτηκαν, ηττημένοι αλληλοσκοτώθηκαν, υποσχέσεις δόθηκαν, ανατιμήσεις ανακοινώθηκαν, συμφορές ξεχάστηκαν. Με άλλα λόγια, μια ακόμα μέρα γλυκιάς καθημερινότητας. Τι είχες Γιάννη; Τι είχα πάντα.
Ζούμε σε μια υπέροχη χώρα. Τίποτα, ακόμα και η μεγαλύτερη συμφορά, ακόμα και η πιο κρίσιμη απόφαση δε μπορεί να διαταράξει τη μακαριότητα των πολιτών. Μόνο κανένα πολύνεκρο στην Εθνική. Ή ειδήσεις σαν και αυτή. Αλλά ευτυχώς, όχι για πολύ. Γιατί αυτά συμβαίνουν στους άλλους. Αλλού.
Αλλού. Εξαιρετική λέξη. Ουτοπικός χώρος. Μια μαύρη τρύπα όπου όλα εξαφανίζονται γίνονται ένα και αποκτούν μια άυλη χαοτική υπόσταση. Σαν τον παράδεισο. Σαν την Χώρα του Πλάτωνα. Σαν την Σανγκρι-Λα. Σαν την Ατλαντίδα.
Αλλού. Το οπουδήποτε, εκτός από εδώ. Χρησιμοποιείται κατά το δοκούν. Με διπλή χρήση.
Αρνητική: -"Μα που να στήσουμε το κέντρο αποτοξίνωσης;" - "Δε μας ενδιαφέρει, αλλού".
Θετική: -"Tι λαμόγια Θεέ μου, μα δεν υπάρχει δικαιοσύνη σε αυτή τη χώρα;" - "Aλλού δε γίνονται τέτοια πράγματα".
Για την πάνω φωτογραφία, κουίζ: Βρείτε ποια κόμμα πουλάει προϊόντα εμπιστοσύνης και ποια εταιρία διεκδικεί την είσοδό της στη Βουλή. Όσο για τη δεύτερη, είναι στην Αντίπαρο το καλοκαίρι, λίγο πιο κάτω από το δωμάτιο που μέναμε.

In Memoriam

Μόλις είχα επιστρέψει από τις διακοπές, βρήκα ένα μηνυματάκι στο προσωπικό μου κινητό, είχε καμιά εβδομάδα ήδη: η κηδεία πρώην συναδέλφου που είχε χαθεί το Σάββατο από την επάρατη νόσο και είχε γίνει στο νεκροταφείο Γλυφάδας.
Σοκ.
Καλά, αυτό πως έγινε; Αυτός ο υπερδραστήριος, αεικίνητος, τρελαμένος με τη μουσική και τα πάρτι; Είπα: είναι δυνατόν να μην είναι πλέον εδώ;
Πάνε χρόνια που τον ήξερα. Είχαμε γνωριστεί στα σεμινάρια της εταιρίας. Εξ' άλλου δεν ήταν και κάποιος που πέρναγε απαρατήρητος: γαλάζια μάτια, μια μελανή κηλίδα στο χείλος, πολύ διεισδυτικό βλέμμα, πολύ αποφασιστικές κινήσεις. Πολύ ετοιμόλογος και διεκδικητικός. Και ολίγον μαγκάκι και τσαμπουκάς. Μιλούσε και σε κόλλαγε. Θυμάμαι ιστορία που μου είχε πει με αστυνομικό: "τι μου λες ρε καραγκιόζη που δε φοράω κράνος..." Φαντάζομαι ότι στις γυναίκες θα είχε αρκετή πέραση.
Εξ' άλλου, πολύ συχνά ασχολιόταν με τη νύχτα, σαν παραγωγός και DJ. Μυκόνους, μεγάλα κλαμπ στην Αθήνα και γνωστοί από εγχώρια και αλλοδαπή σκηνή. Κάτι θα είχε προσδώσει στο χαρακτήρα του αυτό.
Παρ' όλα αυτά, ήταν ένα παιδί εργατικό, πολύ εργατικό, που έτρεχε σε όλα τα έργα εντός και εκτός Ελλάδας αδιαμαρτύρητα. Και αν δυσανασχετούσε, δεν καθόταν να βρίζει θεούς και δαίμονες όπως κάνουμε οι υπόλοιποι, απλά έφευγε για να αναζητήσει αλλού την τύχη του. Θυμάμαι που το 2001 τον είχα πάρει τηλέφωνο να τον ρωτήσω για τις καλωδιώσεις του ΟΤΕ μέσα στο σπίτι που εκείνη την εποχή έχτιζε πάνω από τους γονείς του, μ ό ν ο ς του σχεδόν, με ελάχιστη συνδρομή μαστόρων και άπειρη προσωπική εργασία, τρέξιμο και ψάξιμο. Από τα τούβλα μέχρι τα πλακάκια. Του έβγαλα το καπέλο.
Ένας συνάδελφος τον είχε πετύχει στο μετρό, αρχές της άνοιξης, όταν μάλλον φαινόταν ότι η μάχη είχε κριθεί, στην αποβάθρα απέναντι. Φωνή από μακρυά: "που 'σαι, ρε!" Αυτός δεν απάντησε, μόνο έσφιξε ψηλά τις παλάμες του ενωμένες σαν χειραψία, του χαμογέλασε και μπήκε στο τρένο που είχε μόλις έρθει. Μου είπε ότι φαινόταν πολύ κουρασμένος και αδυνατισμένος.
Ο φοβερός εγωισμός του δεν τού επέτρεπε να δείχνει στους άλλους ότι είναι ευάλωτος, ότι έχει νικηθεί από κάτι. Γι' αυτό τον τελευταίο καιρό δε δεχόταν να δει κανένα εκτός από την οικογένειά του, έμαθα από άλλον. Απεχθανόταν την ιδέα του νικημένου. Το ότι τα πράγματα δεν κυλούσαν καλά πρέπει να ήταν πιο μεγάλο πλήγμα στον εγωισμό του από την ίδια την ιδέα του θανάτου.
Πολύ συχνά, όταν είμαστε μακρυά από την ηλικία που αρχίζουν οι σκέψεις του θανάτου, αισθανόμαστε πανίσχυροι. Θεωρούμε την ύπαρξή μας δεδομένη επάνω σε αυτό τον πλανήτη. Και όταν μαθαίνουμε ότι το καντήλι μας αδειάζει, μένουμε έκπληκτοι. Δε μπορούμε να διανοηθούμε ότι συμβαίνει σε εμάς. Και δε μπορούμε να το αναστρέψουμε. Η άρνηση είναι η αντίδραση για το επερχόμενο κακό, προσπαθώντας να το εξορκίσουμε.
Καλό ταξίδι φίλε.

Moby - We 're all made of stars
Growing in numbers
Growing in speed
Can't fight the future
Can't fight what I see

People come together
People fall apart
No one can stop us now
'Cause we are all made of stars

Efforts of lovers
Left in my mind
I sing in the reaches
We'll see what we find

People come together
People fall apart
No one can stop us now
'Cause we are all made of stars

Even lovers are goin' 'round
And then no one's goin' 'round

Slowly rebuilding
I feel it in me
Growing in numbers
And growing in peace

People come together
People fall apart
No one can stop us now
'Cause we are all made of stars

Do these remind you anything?

Σας θυμίζουν κάτι αυτά εδώ δίπλα; Είναι τα πράγματα που θα χρειαστούν οι κάτοικοι της Πελοποννήσου και της Ευβοίας για το προσεχές διάστημα. Είναι το πρώτο βήμα για να ξαναρχίσουν τη ζωή τους. Μπορείτε να πάτε ή να στείλετε ρούχισμό και τρόφιμα στην κεντρική αποθήκη του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού: Άστρους 111-113, Κολωνός, Αθήνα, τηλ. 2105147300.

Do these items remind you anything? They are the items that Peloponnese and Evia people will need eagerly to start building their life again. You can deliver used clothing and dry food at the Greek Red Cross central warehouse at the address: 111-113 Astrous str., Kolonos, Athens, Greece. Tel (+30) 210 5147300.

Est-ce que ca vous rappellez quelque chose? Ils sont des objets tout a fait necessaires pour les habitants de la Peloponnese sans-abri qu' ils commencent d' ameliorer leur vie. Si vous avez des vetements que vous ne les portez plus, on peut les envoyer au depot central de la Croix-Rouge Grecque a l' adresse: r. Astrous 111-113, Kolonos, Athenes. tel (+30) 2105147300.

Balgarski (latinitsa, izviniavam se!)
Pomniat li vi neshto? Te sa predmeti absoliutno neobhodimi taka che horata na Pelopones da zapochnat ot novo da stroiat svoia zhivot. Ako imate drehi koito ne nosite poveche ili suha hrana, mozhete da gi izpratite na glavnia sklad na grackia cherven krast, na adresa: Astrous 111-113, Kolonos, Atina, Garcia. tel (+30) 2105147300.

(Text in German courtesy of Sascha)
Erinnern Sie diese Dinge an etwas? Diese Dinge sind was die Bewohner von Peloponnes und Euboea jetzt brauchen, um ihre Leben wieder neu beginnen zu koennen. Sie koennen gebrauchte Kleidung und haltbare Nahrungsmittel beim Griechischen Roten Kreuz vorbeibringen oder schicken an die Adresse:
Astrous 111-113, Kolonos, Athen, Griechenland. Tel (+30) 2105147300.

Let 's have some role playing while listening to the next song. I imagine Aisha as Greece and screaming Iggy as the PM. Very allegorical.

DEATH IN VEGAS - Aisha

We've only just met
And I think you ought to know
I'm a murderer
Babies need blood

I have a portrait on my wall
He's a serial killer
I thought he wouldn't escape
Aisha
He got out


We live in a cemetary
A cold and damp place
And science runs through us
Making us Gods

The rules are all Wrong
Every corrosion is justified
They honestly believe dead bodies
Anything goes around here



I still want to to be human again
What am I?
What am I?
I'm a murderer



Aisha
I'm confused
Aisha
I'm vibrating



I'm a murderer
The Gods all suck

Ο σταθμός του χωριού

Σήμερα το μεσημέρι πήγα και έβγαλα φωτογραφίες το σημείο που ήταν παλιά ο σταθμός των Αραχωβιτίκων. Θα ήθελα πολύ να βρω φωτογραφίες από τον παλιό σταθμό, αυτόν που εντελώς γελοία και χωρίς αιτία κατεδάφισε ο ΟΣΕ ή δεν ξέρω ποιος άλλος (αν και υποψιάζομαι ποιος) το 1991, για τη διάνοιξη δρόμου παραπλεύρως της γραμμής, για να δώσει αξία στα οικόπεδά του (;). Φωτογράφισα την γραμμή, τη διάβαση, τους αυτοματισμούς για τους σηματοδότες και τα καμπανάκια του τρένου, όλα γεμάτα παιδικές αναμνήσεις.
Επίσης το αυλάκι πάνω από τη γραμμή για το πότισμα των ελαιόδεντρων, τις τσιμεντένιες διακλαδώσεις του με τις μεταλλικές πλάκες για την αλλαγή της κατεύθυνσης. Όλα αυτά που έβλεπα και έπαιζα μικρός, που σε κάθε όνειρό μου μεγάλωναν και γίνονταν τεράστια, που αποκτούσαν σάρκα και οστά, μου μίλαγαν. Το τρένο με την κόκκινη μηχανή και τις κίτρινες οριζόντιες γραμμές, με τα 7-8 βαγόνια, που γνώριζα πως ακριβώς σφυρίζει όταν περνάει από το χωριό μας. Μπορώ ακόμα και σήμερα να θυμηθώ το σφύριγμά του, ίσως να μπορώ ακόμα και μετά από 30 χρόνια.
Θεώρησα χρέος προς τον εαυτό μου να το κάνω αυτό, με απασχολούσε αρκετά χρόνια η σκέψη αυτή. Ίσως, ποιος ξέρει, μετά από αρκετά χρόνια, κάποιοι γείτονες ή και τα παιδιά τους, να μπορούν να αναγνωρίσουν μέσα από αυτές, κάποιο κομμάτι του εαυτού τους. Ή να τους ξυπνήσει μια ανάμνηση. Νομίζω ότι όταν εννοούμε μνήμη, τουλάχιστον για εμάς τους απλούς ανθρώπους, κάτι τέτοιο εννοούμε. Δε δημιουργούμε πολιτισμό, δε γράφουμε χρυσές σελίδες, απλά συγκρατούμε με μικρές σκόρπιες αναμνήσεις μια μικρή ιστορία της γειτονιάς μας, που ίσως κάποια στιγμή (ποιος ξέρει), να δημιουργήσει ένα κοινό ρεύμα με άλλες και να γράψει μια άλλη, μεγαλύτερη. Μουσική: Απέλειπειν ο Θεός Αντώνιον, Δήμος Μούτσης

Σαν άξαφνα ώρα μεσάνυχτα
ακουστεί αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές
την τύχη σου που ενδίδει πια
τα έργα σου που απέτυχαν
τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες
μη ανωφέλετα θρηνήσεις
Προπάντων να μην γελαστείς
μην πεις πως ήταν ένα όνειρο
 
Μάταιες ελπίδες τέτοιες μη καταδεχτείς
σαν έτοιμος από καιρό σα θαρραλέος
σαν που ταιριάζει σε
που αξιώθηκες μια τέτοια πόλη
Πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο
κι άκουσε με συγκίνηση
αλλ' όχι με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα
ως τελευταία απόλαυση τους ήχους
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου
κι αποχαιρέτα την την Αλεξάνδρεια που χάνεις

Το καφενείο

Πήγα με τον πατέρα μου για φαΐ στο καφενείο του χωριού, δηλαδή του διπλανού χωριού, του Δρεπάνου. Αν και έχω ξαναπάει σε καφενεία, στα πλαίσια του συλλόγου ή κρασοκατανύξεων, ποτέ δεν έχω πάει σε καφενείο σε πραγματικό χρόνο, δηλαδή: σαν μέλος μιας ομάδας ανθρώπων που ζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στις παρυφές της κοινωνικής ζωής του χωριού, έστω σαν μόνιμος τακτικός παραθεριστής και επίσης σαν απόγονος των λαμπρών τέκνων του χωριού. Δηλαδή από λίγο έως πολύ ντόπιος. Οι θαμώνες επί το πλείστον γέροι, τραγιάσκα-ελαφρύ μπουφάν/ανοιξιάτικο οι μεγαλύτεροι, παραλλαγές οι νεώτεροι (στην ηλικία μου ο νεώτερος). Σε κάποια στιγμή εμφανίστηκε ένας γύρω στα 20 και φάνηκε σαν τη μύγα μες το γάλα. Τα θέματα ενδιαφέροντος σε ένα καφενείο είναι τυπικά: αθλητικές εφημερίδες, πολιτική, πρέφα και φυσικά τηλεόραση, με ρεπερτόριο από σαπουνόπερες μέχρι ειδήσεις και αθλητικές εκπομπές. Κάποιοι πίνουν ελληνικό καφέ, κάποιοι φραπέ, κάποιοι άλλοι (εσχάτως) εσπρέσο (τρομάρα τους). Κάποιοι παίζουν πρέφα και τσακώνονται και αρχίζουν να φωνάζουν. Κάποιοι σηκώνουν γενικά τη φωνή, ιδίως όταν έχουν πιει και μερικές μπύρες και προσπαθούν να επιβάλλουν τη γνώμη τους στην ομήγυρη που παρακολουθεί με ενδιαφέρον την τηλεόραση. Κάποιοι νεώτεροι, πιο μάγκες, δεν έρχονται με το καθιερωμένο αγροτικό ή κλούβα ή παπί αλλά με R1100GS, με ανάλογο ντύσιμο και ύφος (οι βλάχαροι), προσπαθώντας να τονίσουν ότι τους χωρίζει πλέον ένας ωκεανός lifestyle με τους γηραιότερους θαμώνες. Μέχρι να τελειώσει το παιχνίδι οι φωνές, τα σχόλια και οι βρισιές δίνουν και παίρνουν, τα τραπέζια γεμίζουν ποτήρια του καφέ, της μπύρας και για τους θεριακλήδες, ουίσκι/ κόκα κόλα, ώσπου να τελειώσει το παιχνίδι και να αρχίσουν να αποχωρούν προς τα σπίτια τους, μονολογώντας "μα είναι διαιτησία αυτή;" χωρίς καν να θυμούνται αν οι γυναίκες τους (ή και για άλλους οι μητέρες τους) έχουν βγει καν από το σπίτι για να συναναστραφούν.
Το καφενείο είναι ένα είδος πολιτισμού που αντιστέκεται, όσο υπάρχουν κάτοικοι στα χωριά για να το υπηρετούν. Ακόμα και με ένα θαμώνα, θεωρώ ότι ένα καφενείο θα συνεχίσει να λειτουργεί, απλά και μόνο για να διαιωνίζει τη φήμη του σαν σημείο συνάντησης του ανδρικού πληθυσμού μιας χώρας της οποίας η επαρχία καταπίνεται ταχύτατα από τη μαύρη τρύπα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Θλον όργανο

Καλά, απίθανοι οι τύποι. Λες και δεν το 'ξεραν... Λες και και πρώτη φορά γίνονται επεισόδια. Λες και 30 χρόνια τώρα, δεν γίνεται σε ένα τουλάχιστο γήπεδο της χώρας από ένα περιστατικό, βίας κάθε Κυριακή. Λες και οι αθλητικές εφημερίδες δεν τα ξέρουν. Έπεσαν από τα σύννεφα, λέει. Ο Πολύδωρος (που χέστηκε, επειδή είναι γρήγορος στα πόδια), ήταν συντετριμμένος. Απορούσε με τα γεγονότα. Εμ, βέβαια... Πλακώνει τους φοιτητές στο ξύλο (καθ' ότι εύκολος στόχος, δεν έχουν καδρόνια και Μολότοφ), και αφήνει τους "αναρχικούς", και τους "αντιεξουσιαστές", τους "κουκουλοφόρους" να κάνουν φιτίλια το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Το Γιωτόπουλο που έσφαξε τόσο κόσμο, δεν του ακούμπησαν τρίχα, και πολύ καλά έκαναν, ίσως ήταν η μοναδική φορά που η Δικαιοσύνη λειτούργησε άψογα από άκρη σε άκρη. Που η Δημόσια Τάξη κατάφερε να εντοπίσει την πιο δυσεύρετη τρομοκρατική οργάνωση του Ανατολικού ημισφαιρίου, και δεν μπορούσε να συλλάβει τους παράγοντες και τους υποκινητές, αλλά ούτε καν να βρει τα κωλόπαιδα με τους σουγιάδες και τα ρόπαλα. Που το youtube βρίθει από βίντεο μίσους και βλακείας. Για αντιπαράθεση, δίνω δύο links:
- Ενός φοιτητή που συνελήφθη από την Αστυνομία χωρίς να βρεθεί κανένα στοιχείο επάνω του κρατήθηκε στην Ασφάλεια σε συνθήκες παρακράτους του '63. Όποιος θέλει, τα πιστεύει. Εμένα πάντως δε μου κάνουν και πολύ για ψέματα, μάλλον το πρόσωπο της Αστυνομίας μας είναι λίγο-πολύ γνωστό: καταστολή στο κόκκινο, πρόληψη καμία, ούτε τα στοιχειώδη δικαιώματα προς τον συλληφθέντα: Είμαι ένας από τους συλληφθέντες της 8/3/07
- Ενός ανεγκέφαλου (από τους πολλούς) που ανεβάζει βιντεάκια στο YouTube με τα κατορθώματά του, και ένας Ρώσος που τον απειλεί και τον συμπληρώνει με τους "όρους της μάχης" που ισχύουν στην πατρίδα του. Όχι, δεν έψαξα πολύ. Απλά έδωσα στο search τις λέξεις gavroi, vazeloi, mounia! Chicken Run Καμαρώστε! Αυτά είναι τα παιδιά μας, εικόνα και ομοίωση του εαυτού μας!

Ένας κορυφαίος οραματιστής

Το Δεκέμβριο, κόβοντας βόλτα στο FNAC, έπεσε το μάτι μου σε ένα χοντρό μαύρο βιβλίο. Στο εξώφυλλο έγραφε: "Κωνσταντίνος Δοξιάδης, Κείμενα, Σχέδια, Οικισμοί". Μου ήρθε στο μυαλό μια φιγούρα σε μια φωτογραφία στην ελληνική έκδοση της εγκυκλοπαίδειας LIFE που είχα ξεκοκαλίσει όταν ήμουν μικρός: ένας ηλικιωμένος κύριος να δείχνει με το δάκτυλο πολύ εκφραστικά μια μεγάλη μακέτα σε μια αίθουσα. Στη λεζάντα: "Ο Κ. Δοξιάδης δείχνει το βασικό άξονα ανάπτυξης της πόλης του Ισλαμαμπάντ". Μου έκανε εντύπωση: πως ένας σύγχρονος Έλληνας μπορούσε να είναι στις σελίδες μιας σύγχρονης τεχνολογικής εγκυκλοπαίδειας; Η εγκυκλοπαίδεια ήταν ήδη παλιά όταν ήμουν μικρός (πρώτη έκδοση το 1965), αλλά η εντύπωση μου είχε μείνει. Πως για αυτόν τον άνθρωπο δεν είχε γίνει ποτέ λόγος, δεν είχε ακουστεί τίποτα, πουθενά; Η απορία μου έμενε άλυτη για πολλά χρόνια Εν τω μεταξύ, θυμόμουν στις εκλογές του Οκτωβρίου του '81 η τηλεόραση να αναμεταδίδει μέσα στη νύχτα για ατελείωτες ώρες γραμμές ηλεκτρονικού κειμένου και καταλόγων με τα εκλογικά αποτελέσματα, και σε κάθε σελίδα η ετικέτα: DACC/Univac Computers. Σαν άνθρωπος με μνήμη τα συγκράτησα. Στις πρώτες ευρωεκλογές το '84 η ετικέτα αυτή είχε αλλάξει: Doxiadis/Univac Computers. Και πάλι δεν κατάλαβα τίποτα, αλλά το συγκράτησα. Πλέον το παζλ είχε συμπληρωθεί: η ετικέτα στις οθόνες των υπολογιστών ήταν το λογότυπο από την επεξεργασία των αποτελεσμάτων τους στο πρώτο Υπολογιστικό Κέντρο που εγκαταστάθηκε στη χώρα μας από τον οίκο Doxiadis Associates στις αρχές της δεκαετίας του '60, όχι γιατί ήταν του στυλ "όλες οι προηγμένες χώρες έχουν Υπολογιστικό Κέντρο, γιατί όχι και εμείς", αλλά γιατί η ίδια η ανάγκη επέβαλε στο Δοξιάδη να διαθέτει τα τελειότερα μέσα της επιστήμης, προκειμένου να μπορέσει να φέρει εις πέρας όχι απλά τα έργα της επιχείρησής του, αλλά γιατί για την πρόοδο της ίδιας της επιστήμης.
Το βιβλίο ήταν λιτό, χωρίς καλλωπισμό και εντυπωσιακές γραμματοσειρές, τυπικό για τις εκδόσεις Ίκαρος (αυτές έχουν εκδώσει και το έργο του Ελύτη, πάντα στο ίδιο στυλ). Μου κέντρισε την προσοχή αμέσως. ΤΟ ξεφύλλισα και ανακάλυψα ένα θησαυρό: τις ιδέες και τα οράματα ενός Έλληνα αρχιτέκτονα, μαθητή του Πικιώνη, που προσπαθούσε να συνδέσει τις ανθρώπινες δραστηριότητες σε σχέση με την τοπογραφία, την γεωγραφία, την ιστορία, τις ανθρώπινες ανάγκες και τις ατομικές συνήθειες του κάθε ανθρώπου, σε πλανητικό πλέον επίπεδο και όχι μόνο σε επίπεδο χώρας ή περιοχής, και να τις εντάξει σε παγκόσμιο πλάνο πολεοδομικού σχεδιασμού για τους επόμενους αιώνες με τον τίτλο "ΟΙΚΟΥΜΕΝΟΠΟΛΗ".
Πήγα και στο Μουσείο Μπενάκη όπου είδα την έκθεση στη ζωή και το έργο αυτού του μεγάλου Έλληνα, που δυστυχώς η νεοελληνική πραγματικότητα και κοντοφθαλμία καταδίκασε το έργο του στην αφάνεια.
Προς τιμήν του λοιπόν και για όποιον ενδιαφέρεται, η ιστοσελίδα του τέράστιου αρχείου του, παρακαταθήκη για όλους τους αρχιτέκτονες και οραματιστές μιας καλύτερης ζωής.
Το βιβλίο-λεύκωμα είναι με τον τίτλο "Κωνσταντίνος Δοξιάδης, Κείμενα, Σχέδια, Οικιμοί", Γιώργος Κύρτσης, 2006, εκδόσεις Ίκαρος, ISBN:960-8399-35-1

Παιδοτρίβης

Διάβαζα στο ΒΗΜΑ της 12 Νοεμβρίου για τους αμήχανους, φοβισμένους και αποπροσανατολισμένους μαθητές. Την τελευταία Παρασκευή στο κουζινάκι του γραφείου ήταν μια συνάδελφος που σχολίαζε τα του οίκου της. "Πήρα μια πλάσμα για τους μικρούς" είπε σε έταιρο συνάδελφό της που ετοίμαζε καφέ. Εγώ αυτομάτως τέντωσα το αυτί για το παρασύνθημα "λαβράκι" που καρτερούσα να ξεφουρνίσει. "Τώρα έχουν τη δική τους τηλεόραση στο δωμάτιό τους, συνδέουν και τα παιχνίδια τους εκεί, κλείνουν την πόρτα να μην ενοχλεί η φασαρία και έτσι με αφήνουν ήσυχη να βλέπω και εγώ τα δικά μου".
Μάιστα...
Και μετά από δέκα χρόνια ησυχίας και ασχολούμενη αυτή με τις εκπομπές της Μενεγάκη και της Τατιάνας, ανοίγει την πόρτα του παιδικού υπνοδωμάτιου και βλέπει τα βλαστάρια της να μη μπορούν να αρθρώσουν λέξη, να μη μπορούν να δείξουν την χώρα στο χάρτη, ξενόφοβα, χωρίς να ξέρουν τι θέλουν, σε σχολεία-κάτεργα-γαλέρες με βρώμα και δυσωδία και σάπιους τοίχους (όπου από τη γενιά μου δεν έχει αλλάξει καθόλου), με χάσμα γενιών, και απορίες "εγώ τους τα έδωσα όλα, γιατί είναι έτσι τα σύγχρονα παιδιά;"
Έλα ντε, τι δεν τους έδωσες;...