Φιλετάκια μινιόν ΙΙ

Και σαν συμπλήρωμα, καλό είναι να γνωρίζουμε μερικά πράγματα για το πως νοείται προαστιακός σιδηρόδρομος:
Για να νοείται "προαστιακός" ο σιδηρόδρομος προς Χαλκίδα, θα πρέπει να είναι διπλής γραμμής και ηλεκτροκινούμενος. Ηλεκτροκινούμενος, για να μπορεί να περιορίσει την κατανάλωση ενέργειας σε δρομολόγια με υψηλή κίνηση και (φυσικά) περιορισμό των ρύπων που εκπέμπουν οι ντιζελοηλεκτράμαξες. Διπλής γραμμής:στο εξωτερικό, ένας προαστιακός σιδηρόδρομος με διπλή γραμμή εξυπηρετεί τα δρομολόγια σε "κλάσματα της ώρας", δηλαδή τρένα ανά 60, 30, 20 και 15 λεπτά της ώρας ώστε εύκολα να μπορεί ο κόσμος να τα απομνημονεύει, χωρίς να έχει χαρτί με τα δρομολόγια. Δείχνει απίστευτα ασήμαντη λεπτομέρεια, αλλά είναι πολύ βασικό για να μπορεί να "σπρώχνει" τον κόσμο στο τρένο. Κανείς όμως δε γνωρίζει τι περιλαμβάνει η μελέτη: μετατροπή της υπάρχουσας γραμμής από μονή σε διπλή; Αν ναι, έχουν γίνει οι απαλλοτριώσεις (όπου χρειάζεται); Μάλλον όχι, αφού και μόνο για να μετακινηθεί κανένας μαντρότοιχος γίνεται μάχη, δε θα είχαν γίνει γνωστές οι κινήσεις του ΟΣΕ για κατασκευή διπλής γραμμής; Νέα χάραξη; Αν ναι, από που;
Αυτή τη στιγμή, διπλή και ηλεκτροκινούμενη είναι η γραμμή μόνο μέχρι την Οινόη. Από εκεί και μέχρι τη Χαλκίδα, η γραμμή είναι μονή, φυσικά όχι ηλεκτροκινούμενη. Η τηλεδιοίκηση είναι ανύπαρκτη: για να διασταυρωθούν τα τρένα στο σταθμό της Αυλίδας, ο μηχανοδηγός (ή κάποιος ελεγκτής!) κατεβαίνει για να μετακινήσει το μοχλό της διακλάδωσης! Αυτό έχει σα συνέπεια τις καθυστερήσεις και τον κίνδυνο λάθους. Η σηματοδότηση εγκαταστάθηκε πριν από αρκετά χρόνια, αλλά δε δούλεψε ποτέ, κανείς δεν ξέρει γιατί. Πάντως η σηματοδότηση στον "κορμό", δηλαδή στο κομμάτι Πειραιάς-Οινόη γίνεται μέσω ασυρμάτου, αρκετά υποκειμενικό και αναξιόπιστο μέσο για "κρίσιμες" λειτουργίες, όπως η διαχείριση της κίνησης των συρμών. Χαρακτηριστική είναι η πρόσφατη σύγκρουση του Προαστιακού με εμπορικό τρένο στην περιοχή του Κολωνού, όπου παρά τα εγκαίνια της γραμμής, τα τρένα κινούνταν με το σύστημα σηματοδοσίας "του είπα στον ασύρματο και να μου πει ότι θα τον καλέσω σε λίγο να του πω αν θα ξεκινήσουμε". Σπασμένο τηλέφωνο...
Βέβαια, όλη η ιστορία με το τρένο στη Χαλκίδα, είναι βούτυρο στο ψωμί για τους ΚΤΕΛατζήδες: εκτοπισμένοι πλέον από το κέντρο της πόλης, έβλεπαν το τρένο να τους παίρνει τους πελάτες και να μην μπορούν να κάνουν κάτι για να το σταματήσουν. Ευτυχώς όμως, οι από μηχανής θεοί κολλητοί τους στις κατάλληλες δημόσιες θέσεις τους έσωσαν.

Φιλετάκια μινιόν I

Τις προηγούμενες εβδομάδες, ο άντρας μιας φίλης μού είχε μιλήσει για την ανάπλαση που προγραμματίζεται να γίνει στην ευρύτερη περιοχή του σιδηροδρομικού σταθμού της Χαλκίδας και έτσι αποφάσισα να κάνω μια επίσκεψη στο χώρο. Πριν όμως αυτό, πέφτει το μάτι μου στο "Πανευβοϊκό Βήμα", τοπική εφημερίδα, η οποία στην πρώτη σελίδα της είχε θέμα για το σταθμό. Κουκουέδες βουλευτές έθεσαν ερώτημα στη Βουλή για τις προθέσεις της "ανάπλασης" της περιοχής του σιδηροδρομικού σταθμού της Χαλκίδας. Το άρθρο ήταν ξεκάθαρο: "όταν εννοείτε ανάπλαση, τι εννοείτε;" Με άλλα λόγια, η σιδηροδρομική γραμμή Αθήνας-Χαλκίδας, από το ύψος της Οινόης μέχρι τη Χαλκίδα, έχει σταματήσει για "επιδιορθώσεις", από τα μέσα Ιουνίου και επ' αόριστον. Αυτές όμως οι "επιδιορθώσεις" κρατούνται μυστικές. Απ' ό, τι ακούγεται, τα πλάνα που συμφωνήθηκαν με την κατασκευάστρια είναι να μεταφερθεί ο τερματισμός της γραμμής από την Οινόη στο χώρο των παλιών αποθηκών, εκεί που βρίσκονται τα σκι. Για ποιο λόγο;
Λοιπόν, κάποια πράγματα είναι προφανή. Όταν κάποια έργα εξαγγέλλονται με πολλές φανφάρες, με κάθε λεπτομέρεια, είναι σίγουρο ότι όντως κάτι σημαντικό θα γίνει, αφού βέβαια ικανοποιηθούν οι ορέξεις των εργολάβων. Όταν όμως δεν ανακοινώνεται τίποτα, παρά κάποια γενικά και αόριστα περί αναπλάσεως, μόνο κακά μαντάτα εις βάρος της πόλης προμηνύονται.
Δηλαδή;
Δηλαδή, να απομακρυνθεί ο τερματισμός του τρένου από την υπάρχουσα θέση (δίπλα από την παλιά γέφυρα της πόλης, δηλ. σχεδόν στο κέντρο της πόλης) και να μεταφερθεί περίπου ένα χιλιόμετρο πιο πίσω, χωρίς καμία λογική εξήγηση. Και πως ένα μέσο μαζικής μεταφοράς να είναι αποτελεσματικό, όταν φεύγει μακρυά από τον αστικό πυρήνα; Αντί να απομακρύνουν από το κέντρο τα αυτοκίνητα, απομακρύνουν τα λεωφορεία και τα τρένα! Α π ί σ τ ε υ τ ο !
Γιατί;
Γιατί για όσους δεν το πήραν μυρωδιά, ο χώρος του σταθμού του ΟΣΕ είναι φιλετάκι, μπον-φιλέ θα έλεγα, γιατί είναι μια λωρίδα γης πλάτους 50-60 μέτρων (ή και περισσότερο) μέσα στο κέντρο της πόλης, "αναξιοποίητη", που εκτείνεται σε μήκος 1 χιλιομέτρου και κάτι. Και όταν λέμε "αναξιοποίητη", εννοούμε οικόπεδο που μπορεί να μοσχοπουληθεί ή να μοσχονοικιαστεί για άγνωστο χρόνο σε "επενδυτές". Όταν όμως λέμε "επενδυτές", ας μη φανταζόμαστε κάτι που θα δώσει ζωή στην πόλη, αλλά μάλλον χώρο για καφετέριες και ταβέρνες με θαλασσινά, πάρκινγκ με παρκαδόρους- νταβατζήδες, τα εθνικά προϊόντα της πόλης και της χώρας γενικότερα. Χωρίς φυσικά να αποκλειστούν και οι ντόπιοι μεγαλοεργολάβοι που θα αναλάβουν να πλακοστρώσουν όποιο τετραγωνικό μέτρο μείνει ελεύθερο από τη μανία των καταστηματαρχών, την ίδια που έχει καταντήσει την παραλία της πόλης σε κραυγαλέα διαφήμιση νάιτ-κλαμπ. Όπως η εκχώρηση από το Λιμενικό Ταμείο των χώρων του τεταρτοκυκλίου της γέφυρας για διαμόρφωσή του (sic!) σε ντόπιο επιχειρηματία. Άλλη αμαρτωλή υπηρεσία.
Για αυτά τα πράγματα, μόνο ο δήμαρχος, ο βουλευτής της νουδούλας, η ΓΑΙΑΟΣΕ (η θυγατρική του ΟΣΕ που πουλάει τα ακίνητά του σε προνομιακές τιμές) και η κατασκευάστρια εταιρία γνωρίζουν τι θα γίνει "στα τρένα". Τώρα γιατί αυτά δεν τα αποκαλύπτουν δημόσια, μπορεί κανείς να φανταστεί: Για να βρεθούμε όλοι προ τετελεσμένων γεγονότων.
Βλαχαδερά με Πόρσε, συνασπίζονται με δεξιούς γιους πρώην τραμπούκων σοσιαλιστών, αμαρτωλές εταιρίες του Δημοσίου που "διαχειρίζονται" και εκχωρούν αδιαφανώς την ακίνητη περιουσία που έχουν πληρώσει οι γονείς και οι παππούδες μας από καταβολής τρένων σε αυτό τον τόπο, μεγαλοκατασκευάστριες εταιρίες που λυμαίνονται τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες, και έχουμε μπροστά μας ένα ακόμα έγκλημα της υποβάθμισης της ποιότητας ζωής μας. Και όλα αυτά λίγες μόλις εβδομάδες μετά τις φωτιές, τις Πάρνηθες, τα Αίγια, τα Πήλια, όπου όλοι κοπτόμασταν για τους οικοπεδοφάγους και τους καταπατητές. Μετά φταίνε τα συντρόφια που ωρύονται;
Έτσι τη θέλουμε τη χώρα, έτσι την έχουμε. Αυτούς του πολιτικούς θέλουμε, αυτούς ψηφίζουμε. Αυτούς τους επιχειρηματίες θέλουμε, σ' αυτούς κάνουμε τα στραβά μάτια να κάνουν ό, τι θέλουν.
Μια χαρά είμαστε!Και για να θυμόμαστε πως ήταν η περιοχή πριν και πως θα είναι μετά, πήγα και τράβηξα φωτογραφίες την περιοχή γύρω από το σταθμό και το χώρο ελιγμών δίπλα από τις σιταποθήκες, εκεί όπου προτίθενται να εγκαταστήσουν το σταθμό του τρένου. Εκεί όπου μάλλον θα βάψουν κάποια παλιά αποθήκη, θα βάλουν ένα πάγκο για αίθουσα υποδοχής, ένα μαυροπίνακα για τα δρομολόγια και θα τον ονομάσουν σταθμό...

Ο σταθμός του χωριού

Σήμερα το μεσημέρι πήγα και έβγαλα φωτογραφίες το σημείο που ήταν παλιά ο σταθμός των Αραχωβιτίκων. Θα ήθελα πολύ να βρω φωτογραφίες από τον παλιό σταθμό, αυτόν που εντελώς γελοία και χωρίς αιτία κατεδάφισε ο ΟΣΕ ή δεν ξέρω ποιος άλλος (αν και υποψιάζομαι ποιος) το 1991, για τη διάνοιξη δρόμου παραπλεύρως της γραμμής, για να δώσει αξία στα οικόπεδά του (;). Φωτογράφισα την γραμμή, τη διάβαση, τους αυτοματισμούς για τους σηματοδότες και τα καμπανάκια του τρένου, όλα γεμάτα παιδικές αναμνήσεις.
Επίσης το αυλάκι πάνω από τη γραμμή για το πότισμα των ελαιόδεντρων, τις τσιμεντένιες διακλαδώσεις του με τις μεταλλικές πλάκες για την αλλαγή της κατεύθυνσης. Όλα αυτά που έβλεπα και έπαιζα μικρός, που σε κάθε όνειρό μου μεγάλωναν και γίνονταν τεράστια, που αποκτούσαν σάρκα και οστά, μου μίλαγαν. Το τρένο με την κόκκινη μηχανή και τις κίτρινες οριζόντιες γραμμές, με τα 7-8 βαγόνια, που γνώριζα πως ακριβώς σφυρίζει όταν περνάει από το χωριό μας. Μπορώ ακόμα και σήμερα να θυμηθώ το σφύριγμά του, ίσως να μπορώ ακόμα και μετά από 30 χρόνια.
Θεώρησα χρέος προς τον εαυτό μου να το κάνω αυτό, με απασχολούσε αρκετά χρόνια η σκέψη αυτή. Ίσως, ποιος ξέρει, μετά από αρκετά χρόνια, κάποιοι γείτονες ή και τα παιδιά τους, να μπορούν να αναγνωρίσουν μέσα από αυτές, κάποιο κομμάτι του εαυτού τους. Ή να τους ξυπνήσει μια ανάμνηση. Νομίζω ότι όταν εννοούμε μνήμη, τουλάχιστον για εμάς τους απλούς ανθρώπους, κάτι τέτοιο εννοούμε. Δε δημιουργούμε πολιτισμό, δε γράφουμε χρυσές σελίδες, απλά συγκρατούμε με μικρές σκόρπιες αναμνήσεις μια μικρή ιστορία της γειτονιάς μας, που ίσως κάποια στιγμή (ποιος ξέρει), να δημιουργήσει ένα κοινό ρεύμα με άλλες και να γράψει μια άλλη, μεγαλύτερη. Μουσική: Απέλειπειν ο Θεός Αντώνιον, Δήμος Μούτσης

Σαν άξαφνα ώρα μεσάνυχτα
ακουστεί αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές
την τύχη σου που ενδίδει πια
τα έργα σου που απέτυχαν
τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες
μη ανωφέλετα θρηνήσεις
Προπάντων να μην γελαστείς
μην πεις πως ήταν ένα όνειρο
 
Μάταιες ελπίδες τέτοιες μη καταδεχτείς
σαν έτοιμος από καιρό σα θαρραλέος
σαν που ταιριάζει σε
που αξιώθηκες μια τέτοια πόλη
Πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο
κι άκουσε με συγκίνηση
αλλ' όχι με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα
ως τελευταία απόλαυση τους ήχους
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου
κι αποχαιρέτα την την Αλεξάνδρεια που χάνεις

The Aliveri train

Today, after a job me and my father had at the beautiful village of Kourouni in the Kymi region of Evia, an old idea flashed my mind: to find the old dirty railway track carrying the lignite ore from the Agios Loukas mine area, about 4 km north of Aliveri to feed the neighouring DEH power plant. As a child, I have printed on my mind a scecne while being with my father and Katerina on a business trip to the southern Evia town of Karystos, around 1981: entering the town of Aliveri, a railway crossing barrier was descending, with its keeper blocking us the road; after a few seconds, a tiny locomotive with a line of empty railcars appeared, heading to Agios Loukas region.
I never forgot this scene. I had always on mind of visiting these areas to find again the old train. So there I was. My father had no objection on accompanying me, the day was great, being early in the area, not late and trying to hurry to get back in Halkida, ready to find the train of my childhood.
After entering Aliveri, the tracks were running where now the Aliveri ring road lies to the direction of the power plant and the sea. In the beginning of the '90s, the tracks in the town of Aliveri were stripped off. In the opposite direction, the road was leading to Agios Loukas. After leaving Aliveri, there was almost no sign of railway tracks. Fortunately, my father as inspector of such installations around the island was a good guide for my search. Now the Agios Loukas mines are still under the DEH control, but far away from their initial purpose, as today they are used as a metallic constructions workshop for various DEH plants around the country.
The workers' union at the Aliveri plant had the initiative to preserve their industrial heritage. A small museum for the mines is created, having items from the daily work of the miners and the railway workers. But my point was to distinguish the lines in the dust and to track them down on pictures and words before they are lost forever (Something that has already happened).
So, the remains of the line are only visible in front of the junction road to Agios Loukas and the DEH mines, just before the bridge. Another, much more preserved part of the line lies beyond a collapsed bridge over the creek Xyropotamos that runs through the mines area and was used possibly for discarding the ash at the open fields, produced by the lignite combustion at the plant, far away from the town. But this part of the line deserves further exploration, since it is not accessible by car, but only by walking on it.
In the area of the mines one can find the steam and diesel locomotives (not in good condition) that were hauling the railcars between the plant and the mines plus some ore and diesel carrying railcars. These ones are standing in the middle of a circular plain, possibly used for manoeuvres and shunting, plus a very well preserved draisine for carrying the railway staff and for maintaining the line. Unfortunately there was none of the DEI personnel to ask about the history of these unique pieces of the country 's industrial heritage. I hope to collect more information about these deeds some other day. If you are a train enthousiast, I think that this place deseves a visit.