Ψαλμός 22 ή τα προβατάκια των Αγορών

S'il vous plaît, dessinez-moi un mouton:


ήσυχα περνάτε το καιρό σας βόσκοντας σε χαμηλότοκα δάνεια
μονάχα λίγο υποψιασμένα για μια αδιόρατη ανησυχία στον αέρα
Καλά θα κάνετε να προσέχετε
μπορεί να υπάρχουν τα όρνεα των funds τριγύρω
γιατί κοίταξα πέρα από τη Γουώλ Στρητ και είδα
ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται

Τι νομίζετε ότι κερδίζετε υποκρινόμενα ότι ο κίνδυνος δεν είναι αληθινός;
Ταπεινά και υπάκουα ακολουθείτε τον Τραπεζίτη σας
μέσα από τις πεπατημένες λύσεις των περικοπών
μέχρι την κοιλάδα της αναδιάρθρωσης

Τι έκπληξη!

Η όψη του απόλυτου τρόμου μέσα στα μάτια σας
τώρα τα πράγματα είναι ακριβώς όπως δείχνουν
Όχι, αυτό δεν είναι ένα κακό όνειρο

 
Ο Τραπεζίτης είναι ο ποιμήν μου,

δεν θα θελήσω τίποτα από την ασυλία μου

με ξαπλώνει επάνω στα χλοερά περιουσιακά μου στοιχεία

μέσα από ενέσεις ρευστότητας με οδηγεί σε γαλήνιες επενδύσεις

με αστραφτερές χρεοκοπίες ξελευτερώνει τη λεβεντιά μου

με κρεμάει σε μνημόνια για παραδειγματισμό

με τεμαχίζει σε φιλέτα αξιοποίησης

Ιδού γαρ,

έχει μεγάλη δύναμη και μεγάλη πείνα

όταν έρθει η μέρα που εμείς οι μισθωτούληδες

με ήσυχη τη συνείδηση και μεγάλη αφοσίωση

θα γίνουμε κάτοχοι της τέχνης των εκλογών

και ιδού,

θα αναβαθμιστούμε
 
και θα κάνουμε τα μάτια αυτών των καριόληδων να δακρύσουν


Βελάζοντας και παραμιλώντας ορμάμε στο λαρύγγι του με ένα ουρλιαχτό
ποτάμια τρελαμένων εκδικητών

Ακούσατε τις ειδήσεις;
οι Πάγκαλοι είναι νεκροί
μείνετε σπίτι καλύτερα
και κάντε ό, τι σας λένε οι παπαγάλοι.
Φυγέτε από τους πλατείες, εάν θέλετε να γεράσετε

Προφητικόν

ΜΗΝΕΣ ΠΟΛΛΟΥΣ μετά το Μνημόνιο
που το είπανε "σωτηρία" μέσα στη Βουλή και το φιλοφρόνησαν

Λείψανα παλιών εμμονών
και γωνιές αραχνιασμένες της επικράτειας σαρώνοντας

η καταιγίδα που θα γεννήσει η οργή του κόσμου

Και των αργόμισθων Πρωθυπουργών τα έργα πληρώνοντας η Χώρα, θα φρίξει
Ταραχή θα πέσει στα κέντρα αποφάσεων,
και το σανίδωμα θα υποχωρήσει
από την πίεση τη μεγάλη των Αλλαγών.

Που πρώτα θα κρατήσει τους νέους του, σημάδι ότι καιρός να λάβει ο λαός εκδίκηση.

Και μετά θα μιλήσει, να πει:
"εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;"


- Βλέπω τα κράτη-μέλη, άλλοτες αλαζονικά,
παραδομένα στην κατανάλωση και στον εκβιασμό


- Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Πρωθυπουργών και Παπαγάλων.

- Βλέπω τις Τράπεζες να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων.


- Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων των νομοσχεδίων.




ΜΗΝΕΣ ΠΟΛΛΟΥΣ μετά το Μνημόνιο
που το είπανε "σωτηρία" μέσα στη Βουλή και το φιλοφρόνησαν

Αλλά πριν, ιδού!,
θα γίνουν οι Μίκηδες που ναρκισσεύτηκαν στις συγκεντρώσεις,
Άδωνις και Περίανδροι

Θα φορέσουν ανάποδα το μάυρο πουκάμισό τους
και δε θα χτενίσουνε 
το μαλλί τους
και με πολεμικά συνθήματα θα στολίσουνε το λόγο τους
για να δελεάσουν τα πλήθη

Και τα πλήθη θα καταπλαγούν και θα στέρξουν


Για να έβγει αληθινός ο λόγος, ότι σιμά η μέρα

όπου τα περιουσιακά στοιχεία θα παραδοθούνε στα κοράκια των Αγορών.
Και θα αγαναχτήσει το ΔΣ των πολυεθνικών,
μην έχοντας άλλο τι να ζηλέψει
Και θα γίνουν κατήγοροι τα Κανάλια σοφών και μεγιστάνων,
το σπέρμα 
που υπηρέτησαν πιστά, σε μαρτυρία φέρνοντας

Και θα τινάξουν πάνουθέ τους την κατάρα,
κατά τη Δύση το χέρι τεντώνοντας και φωνάζοντας:

"εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;"


- Βλέπω τα χρώματα της Τρόικας
στη βάση την ιερή της Νέας μας Δανειακής Σύμβασης.


- Βλέπω τη μικρή Ελλάδα, την πόρνη από τα Βαλκάνια,
στημένη πέτρινο άγαλμα στη ζούγκλα των Αγορών

με τα Ομόλογα και τα ορθά Hedge Funds.


- Βλέπω τους έφηβους και βλέπω τα κορίτσια
στην ετήσια Κλήρωση των Μελλοθάνατων.

- Βλέπω ψηλά, μες στους αιθέρες,
το Ερέχθειο της Ανάπτυξης.




Λείψανα παλιών εμμονών
και γωνιές αραχνιασμένες της επικράτειας σαρώνοντας

η καταιγίδα που θα γεννήσει η οργή του κόσμου.


Αλλά πριν, ιδού!,
θα σύρουν γενεές τα κάρα τους πάνω στη διαλυμένη χώρα.
Και κρυφά θα μετρήσουν το στρατιωτικό δυναμικό τους οι Πρωθυπουργοί,
κηρύσσοντας πολέμους

Όπου θα χορτασθεί ο ΜΑΤατζής και ο Χρυσαυγίτης

Αφήνοντας τα χρέη στο λαουτζίκο,
να εισπράξει αυτός τον μισθό το βασικό και του μαρτύριο
Και μεγάλοι εφοπλιστές θ' ανεβάσουν σημαίες ευκαιρίας,
αυλοκόλακες θα πάρουν τα πάνελ,

οι εξώστες να ράνουν με άνθη το Μεταρρυθμιστή Υπουργό Οικονομικών
Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων.
Και του λάκκου σιμά του το στόμα,
η μαύρη τρύπα των χρεών θ' ανοίγει στα μέτρα του,

κράζοντας: "εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;"


- Βλέπω τα ΜΑΤ να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι της Συμφιλίωσης.

- Βλέπω τους Χρυσαυγίτες να προσφέρουν το αίμα τους
θυσία στην καθαρότητα του κέντρου της Αθήνας


- Βλέπω τη διαρκή επανάσταση νέων και συνταξιούχων
- Βλέπω τις κανονιοφόρους της Δικαιοσύνης.




Και των αργόμισθων Πρωθυπουργών τα έργα πληρώνοντας η Χώρα, θα φρίξει.

Ταραχή θα πέσει στα κέντρα λήψης αποφάσεων,
και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη της Αλλαγής.

Αλλά πριν, ιδού!,
θα στενάξουν οι νέοι

και οι προσπάθειές τους αναίτια θα χαθούν


Κουρεμένοι κατάδικοι θα χτυπήσουν την καραβάνα τους πάνω στα κάγκελα

Kαι θα αδειάσουν όλα τα εργοστάσια,
και μετά πάλι με την επίταξη θα γεμίσουν,

για να βγάλουνε όνειρα συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες,
και χιλιάδων λογιών εμφιαλωμένη φύση.

Και θα 'ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα μέσα στο γύψο.

Και θα 'χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της πρέζας.

Και θα 'ναι το σπίτι του μέσα του κιόλας ωραία ερείπια.

Τότε, μην έχοντας άλλη εξορία, που να θρηνήσει ο Ποιητής,
την υγεία της καταιγίδας 
από τ' ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας,
θα γυρίσει για να σταθεί στα ωραία μέσα ερείπια.

Και τον πρώτο λόγο του ο στερνός των αγωνιστών θα πει:
"ν' αψηλώσουν τα παιδιά, 
η γυναίκα στο πλάι του σαν αχτίδα του ήλιου να βγει"

Και πάλι θα λατρέψει τη γυναίκα
και θα την πλαγιάσει πάνου στα χόρτα καθώς που ετάχθη.

Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση,
και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!"

(Την τελευταία στροφή δεν την παράφρασα καν, στέκεται όπως είναι!)

Media shows no merCSI

Recently I had to watch a highly-acclaimed police TV-series. As a typical TV opponent, I have yet sustained the ability to distinguish the errors and inconsistencies that mass media fail to locate within the food they serve to their sheep. I was highly impressed by the lightness and naivety this modern serial.
The script falls into sequential contradictions. In the plot, a smart, gothic-styled, always-cool, always-smiling lady that works for a highly-intellingent criminological agency in the United States, goes for drink at her favorite neo-romantic club with her highly-intelligent colleague where she gets kidnapped with a highly-intelligent criminal. Of course, there, in the middle of the dancing crowd, nobody shows attention that a person is being kiddnapped. Seconds after, her colleague notices her absence and as it usually happens, in just a few minutes the whole of her service accomplishes the impossible, to locate the criminal and the victim. Of course, she is being saved at the last moment with an acrobatic style attack by one of her colleagues by shooting down the bad guy while dangling from the roof.
In a matter of minutes, even after that otherwise shocking, traumatic expirience that would be in real life, she is back at the office, smiling and celebrating with her colleagues like a cheerleader back at the office like nothing has happened, ready to go immediately back to work.
Nomatter that a bloodbath was behind, nomatter that was captive with anesthesia. Like that even the killing of such a genious criminal was "just another case" for this extra smart police agency. Thus taking a life, nomatter that belongs to a criminal is just another workday in the office. Without traces, without hesitations, without remorses, without mercy. And the spectators, now relaxed, going to sleep.
Most possibly because the feeling of surviving through death and blood has nested deeply in the mind of the millions of spectators that cannot see the real essence behing the fanciful chases and shootings and needs only the instict to prevail so for it to appear all of a sudden in our daily lives.

Άξιον Εστί

Αξιον Εστί

Άξιον Εστί το φρεντοτσίνο που αφρίζει
καθρεφτίζοντας στα σβαρόφσκι τα γκούτσι γυαλιά

Άξιον Εστί το λάουντζινγκ της σπαρίλας
και του MMS στο κινητό με κυανόδοντο

Άξιον Εστί ο εργολάβος ο ανίδρωτος
η σακούλα με τα διακοσόευρα στην Ιερά Οδό των κολασμένων
χάφτοντας το μεροδούλι των αφανών

Άξιον Εστί ο υπουργός με το λαδωμένο μαλλί
με την απ' ευθείας την ανάθεση

Άξιον Εστί το καγιέν το πειραγμένο
με τις εξατμίσεις τις νικέλινες

Άξιον εστί η ροχάλα στο γυφτάκι με το μάκτρο στο χέρι
και ο τεμενάς στις Κοινότητες της Ένωσης

Άξιον Εστί το τασάκι της πόρτας που ανοίγει στο φανάρι
και το καντήλι στο μπροστινό

Άξιον εστί ο μητροπολίτης που ευλογεί τις επενδύσεις
του παπαγάλου στο θεωρείο του γηπέδου
με το μπουκάλι στο χέρι

Άξιον εστί

η Γλυφάδα, το Ζεφύρι, το Πανόραμα,
τα Άνω Λιόσια,το Ψυχικό, η Μανωλάδα...

Άξιον εστί ο ύπνος στο Gulfstream V
η αυγή που το ξημερώνει στο Φόρουμ της Ανάπτυξης

Άξιον εστί η τούμπα με το ποδάλατο
στον Πράσινο Μαραθώνιο της δεξαμενής με τις σκέψεις
απαγγέλοντας το ιστολόγιο των ανταρτών δημάρχων

Άξιον εστί η μοντέλα στο τζακούζι
η πισίνα στου γλαυκού το γειτόνεμα

Άξιον εστί η ταβέρνα με την κληματαριά τη στωική
η χωριάτικη με τη σάπια ντομάτα
του κάπελα με τις διασυνδέσεις

Άξιον εστί το Χοιρινό στα παράθυρα
με την κοιλιά γεμάτη από πρώην συντρόφους του
βλαστημώντας τους καταραμένους που κάθεται επάνω

Άξιον εστί ο μεσάζοντας στις αποθήκες
το κέρδος της πατάτας στη Βαρβάκειο

Άξιον Εστί το αυθαίρετο εκτός σχεδίου
με την εκκλησούλα την αφορολόγητη

Άξιον εστί η ουρά για τα ένσημα
με το ξεψύχισμα στο ράντζο

Άξιον εστί ο σύμβουλος ο νομικός
που στολίζει το λιμάνι με παγόδες

Άξιον εστί η σημαία ευκαιρίας
το αύτανδρο σκαρί και η ασφαλιστική

Άξιον εστί η αποχή των εκλογών
με τις κατάρες στους εκλεγέντες που έρχονται πρώτοι

Άξιον εστί το ΚΤΕΛ που παραπαίει
στην εθνική οδό χωρίς νησίδα
και τα διόδια

Άξιον εστί το τρένο με το ντουμάνι
που ο σταθμάρχης ξέχασε να κατευοδώσει

Άξιον εστί τα νησιά του βωξίτη και του φθορίου
της ιλύος στον κόκκινο βυθό των Αλκυώνων

Άξιον εστί ο τσιρίδας πατριώτης
κρύβοντας τη γυναικωτή του φύση
πίσω από τον ακγυλωτό σταυρό

Άξιον εστί η υπεράκτια κομπανία
στο χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος

Άξιον εστί το πέρδεσθαι του Λεβιάθαν
που τζογάρει στο Εκοφιν των Βρυξελλών
με λούντζα και χαλούμι

το Κολωνάκι, ο Ασπρόπυργος, η Εκάλη
η Κερατέα, το Κεφαλάρι, η Ψυττάλεια...

Η Μύκονος, η Γυάρος, η Ελούντα,
ο Άι-Στράτης, η Αράχωβα, η Σπιναλόγκα...

Μία κυρία 76 ετών

"Εκεί που σήμερα καίγονται βιβλία, κάποτε θα καίγονται άνθρωποι"
Heinrich Heine
Το Σαββάτο πήγα στην έκθεση Art Athina μετά από συνεννόηση με τον Άαρον, που είχα πολύ καιρό να τον δω. Η έκθεση με μεγάλη ποικιλία, άλλα ενδιαφέροντα, άλλα αδιάφορα. Το πιο ωραίο ήταν ένός Γερμανού/Ελβετού ο οποίος πείραζε με το Photoshop διάφορα τοπία, είτε βιομηχανικά, είτε στην εξοχή (γέφυρες, κτίρια, λειβάδια κλπ) τα οποία, όντας μινιμαλιστικά στην αρχή, άλλαζαν όψη και γίνονταν καλαίσθητα.
Κάποια στιγμή, μεταφερθήκαμε στον επάνω όροφο. Στο ασανσέρ περίμεναν δύο αστυνομικοί και ένας από τους σεκιουριτάδες της έκθεσης. Φαίνονταν βιαστικοί, δεν κατάλαβα στην αρχή τι είχε γίνει, δεν έδωσα και σημασία και προχώρησα στην υπόλοιπη έκθεση.
Το βράδυ έβαλα ειδήσεις και άκουσα ότι ένα έργο μιας Ελληνίδας λογοκρίθηκε στην έκθεση Art Athina. Ο εισαγγελέας έστειλε την αστυνομία να κατασχέσει το έργο, να συλλάβει το διευθυντή της έκθεσης και την καλλιτέχνη. Τα δύο πρώτα τα κατάφεραν, την τύπισσα δεν την έπιασαν. Γιατί; Για παραβίαση του νόμου 5060/1931 περί άσεμνου. Αν είναι δυνατόν. Περί άσεμνου! Του 1931! Στη χώρα που κόπτεται για την Τέχνη των ξέκωλων σόου της Βίσση, τις μεταρρυθμίσεις της νομικής συμβούλου του HorseHat, τις θεσμικές επενδύσεις του Γαμπρού του Έβερτ, του Κουμπάρου του Τσιτουρίδη, τη faux αντιπολίτευση του Priestandrew, λογοκρίνουν έργα! Και όλα αυτά όχι σε μια δημόσια έκθεση, αλλά σε μια έκθεση όπου ο καθένας αποφασίζει να πληρώσει για να δει κάτι που τον ενδιαφέρει. Και φυσικά, ο υποκριτής Βουλγαράκης, νίπτει τας χείρας του: "ένα έργο τέχνης μπορεί να εγκριθεί ή να απορριφθεί από το κοινό". Σε μια διοργάνωση που τελεί υπό την αιγίδα του υπουργείου του. Εμ βέβαια. Άμα θέλετε να κάνετε τέχνη, "κουραδόμαγκες" (άλλος σπουδαίος κουλτουρομινίστρος), να δείτε Ευρωόραση. Όπως και του άλλου έργου, που λογόκρινε πριν από 3-4 χρόνια στην έκθεση Outlook o χοντρός προκάτοχος του τωρινού. Καλή η τέχνη και η κουλτούρα, αλλά όχι και να μας ενοχλεί και από πάνω. Που προσωπικά το θεωρούσα χυδαίο σαν έργο, αλλά και που ποτέ δε θα δεχόμουν μια απαγόρευσή του.
Το έργο, απ' όσο διάβασα (γιατί δεν το πρόλαβα), είχε "άσεμνες σκηνές"(sic!) και σαν μουσική υπόκρουση έπαιζε ο εθνικός ύμνος. Το είδα στο youtube, καλλιτεχνικά μου φαίνεται αδιάφορο, όμως με τη βλακεία που δέρνει εισαγγελέα, ΛΑΟΣτζίκο, και όργανα, κατάφεραν να του δώσουν αξία. Μια ενέργεια σοκαριστική, όταν δεν προσβλέπει σε κάτι θετικό, να αφυπνίσει συνειδήσεις, είναι μόνο για να προκαλέσει σούσουρο. Και ειδικά όταν έχει να κάνει με τόσο πρόσφορο έδαφος όπως σε αυτή τη χώρα με αυτούς τους ημιμαθείς εισαγγελείς, τους φοβισμένους αστυνομικούς, τους "εύθικτους", "αγανακτώντες" πολίτες και την "άι ντον 'τ γουώντ παπ", που διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο, ένα κατά τα άλλα αδιάφορο έργο έχει όλες τις προϋποθέσεις να γίνει γνωστό. Αλλά τόσο μυαλό έχουν όλοι αυτοί, τόσο καταλαβαίνουν...
Το πιο δυστυχές είναι ότι το περιστατικό πέρασε στα "ψιλά" των ειδήσεων, αφήνοντας τον αγνώμονα Νεοέλληνα στη μόνιμη τηλεοπτική αφασία του. Που σημαίνει ότι αφού περνάνε αυτά τα περιστατικά έτσι, έχουμε πολλά ακόμα να δούμε.
Όπως είπε ο Τζίμης Πανούσης, γνώστης βαθύς των τσαλιμιών της γηραιάς αυτής Κυρίας: "το όριο στην τέχνη και στη σάτυρα το βάζει το κοινό". Ούτε εισαγγελέας, ούτε άγνωστος, "αγανακτισμένος" πολίτης. Αν τον ενοχλεί αυτόν τον κύριο, να βγει και να το καταγγείλει δημόσια. Όχι πίσω από το δαχτυλάκι του κουμπάρου του/συμψηφοφόρου-στο-ΛΑΟΣ εισαγγελέα, αλλά επώνυμα. Με το θάρρος της γνώμης του ελεύθερου πολίτη. Όχι του ρουφιάνου.
Την επόμενη στο Μεγαδίαυλο, παραθυρόφιλος/κρυπτομοφυλόφιλος του ΛΑΟΣ, προσπαθών να πείσει δια της ισχυράς βοής του το κοινόν (ως γνωστόν, ο στερούμενος επιχειρημάτων, ανεβάζει τον τόνο του για να γίνει πειστικός) και τον τηλεπαρουσιαστή-μεγαλομέτοχο-σε-αφασία: "εγώ αν άκουγα τον εθνικό ύμνο εδώ μέσα στο στούντιο, θα στεκόμουνα σούζα". Εγώ ρε αλητάμπουρα (ναι, ρε αλήτη, σε σένα μιλάω!), που θεωρείς εαυτόν εμπροσθοφυλακή των "ηθικών αξιών", εγώ, που δε θα στεκόμουνα σούζα στον εθνικό ύμνο όπως εσύ, εγώ, που στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου θα κρατούσα μικρότερη σημαία από σένα ή και καθόλου, εγώ δηλαδή αγαπάω αυτή τη χώρα λιγότερο από σένα; Εσύ τι κάνεις δηλαδή παραπάνω και νομίζεις ότι την αγαπάς περισσότερο; Να σου πω τι; Γιατί είσαι οπαδός ομάδας, θλιβερό χουλιγκάνι! Γιατί έχεις μπλέξει με τα σύμβολα και όχι με την ουσία. Γιατί δε σέβεσαι τίποτα, από τη γειτονιά σου και την οικογένειά σου και τα παιδιά σου και τη γυναίκα σου μέχρι τη δουλειά σου και το κράτος σου. Γιατί δε σέβεσαι πρωτίστως τον εαυτό σου. Γιατί...
...Δε θα γίνεις άνθρωπος ποτέ, Έλληνα μικροαστέ!