Ψαλμός 22 ή τα προβατάκια των Αγορών

S'il vous plaît, dessinez-moi un mouton:


ήσυχα περνάτε το καιρό σας βόσκοντας σε χαμηλότοκα δάνεια
μονάχα λίγο υποψιασμένα για μια αδιόρατη ανησυχία στον αέρα
Καλά θα κάνετε να προσέχετε
μπορεί να υπάρχουν τα όρνεα των funds τριγύρω
γιατί κοίταξα πέρα από τη Γουώλ Στρητ και είδα
ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται

Τι νομίζετε ότι κερδίζετε υποκρινόμενα ότι ο κίνδυνος δεν είναι αληθινός;
Ταπεινά και υπάκουα ακολουθείτε τον Τραπεζίτη σας
μέσα από τις πεπατημένες λύσεις των περικοπών
μέχρι την κοιλάδα της αναδιάρθρωσης

Τι έκπληξη!

Η όψη του απόλυτου τρόμου μέσα στα μάτια σας
τώρα τα πράγματα είναι ακριβώς όπως δείχνουν
Όχι, αυτό δεν είναι ένα κακό όνειρο

 
Ο Τραπεζίτης είναι ο ποιμήν μου,

δεν θα θελήσω τίποτα από την ασυλία μου

με ξαπλώνει επάνω στα χλοερά περιουσιακά μου στοιχεία

μέσα από ενέσεις ρευστότητας με οδηγεί σε γαλήνιες επενδύσεις

με αστραφτερές χρεοκοπίες ξελευτερώνει τη λεβεντιά μου

με κρεμάει σε μνημόνια για παραδειγματισμό

με τεμαχίζει σε φιλέτα αξιοποίησης

Ιδού γαρ,

έχει μεγάλη δύναμη και μεγάλη πείνα

όταν έρθει η μέρα που εμείς οι μισθωτούληδες

με ήσυχη τη συνείδηση και μεγάλη αφοσίωση

θα γίνουμε κάτοχοι της τέχνης των εκλογών

και ιδού,

θα αναβαθμιστούμε
 
και θα κάνουμε τα μάτια αυτών των καριόληδων να δακρύσουν


Βελάζοντας και παραμιλώντας ορμάμε στο λαρύγγι του με ένα ουρλιαχτό
ποτάμια τρελαμένων εκδικητών

Ακούσατε τις ειδήσεις;
οι Πάγκαλοι είναι νεκροί
μείνετε σπίτι καλύτερα
και κάντε ό, τι σας λένε οι παπαγάλοι.
Φυγέτε από τους πλατείες, εάν θέλετε να γεράσετε

Και πίνω μπύρες

Ανάμεσα στα mp3 που μου έδωσε προς κατανάλωση κατά χιλιάδες συνάδελφος στο γραφείο, είχα κολλήσει το και πίνω μπύρες από τα παιδιά από την Πάτρα. Δε μπορούσα να ξεκολλήσω, όλο το απόγευμα στο σπίτι άκουγα αυτό.
Και μόνο στο άκουσμα του κομματιού και του συγκροτήματος, θα σηκωνόταν η τρίχα των κομψευόμενων των τεχνών και της "ποιότητας". Και εν μέρει έχουν δίκιο. Οι στοίχοι του κομματιού, επιφανειακοί. Η μουσική, τυποποιημένη. Γιατί όμως μου είχε κολλήσει, όπως και τόσα άλλα σαχλά και γλυκανάλατα κομμάτια που ακούω από περασμένες δεκαετίες;
Κάθισα και σκέφτηκα από που προέρχονταν όλη αυτή η εμμονή. Αυτά τα λαϊκά, όπως και άλλα ξένης προέλευσης της εποχής, ήταν η μουσική που άκουγα όταν πηγαίναμε με τους γονείς μας σε ταβέρνες, ή στο ραδιόφωνο του οικογενειακού αυτοκινήτου κατά τη μελαγχολική επιστροφή του απογεύματος της Κυριακής στο σπίτι από κάποια ημερήσια εκδρομή για φαΐ από τα πέριξ της Χαλκίδας. Η μουσική που άκουγα όταν πήγαινα στα σουβλάκια της γειτονιάς.
Τα περισσότερα κομμάτια που όταν αρχίσουν και περνάνε σιγά-σιγά τα χρόνια και κάποια στιγμή τα ανακαλούμε στη μνήμη μας, δε διεκδικούν δάφνες ποιότητας. Είναι χάλια. Δεν άλλαξαν τη ροή της μουσικής, όπως κάποιοι συνομήλικοί μου διατείνονται: "α, ρε, τι κομμάτια έβγαλε η εποχή μας", "η σημερινή νεολαία ακούει σκουπίδια", κτλ., μιλώντας ακριβώς όπως μιλούσαν οι γονείς μας πριν από 30-40 χρόνια. Ήταν ο συνδετικός κρίκος των αναμνήσεων μιας εποχής που ήμασταν αθώοι. Δεν ήταν τίποτα περισσότερο. Απλά ο κόσμος όσο μεγαλώνει, συνηθίζει να μεταφράζει το παλιό σε ποιοτικό έχοντας σα μέτρο σύγκρισης πάντα την εφηβεία του. Όπως και σε παλιότερες εποχές, οι γονείς μας. Έχοντας μεγαλώσει με Έλβις (ηθική κατάπτωση το λίκνισμα των γόνατών του τότε) ακούγοντας τη Madonna και τους Duran-Duran, έλεγαν: "ποια είναι αυτή η βυζαρού;" - "ποιοι είναι αυτοί οι αλήτες με τα κουρέλια;"
Αυτά τα λαϊκά ήταν όπως ένα αντικείμενο, ένα παιδικό παιχνίδι που ανακαλύπτεις μετά από αρκετά χρόνια μέσα κούτες ξεχασμένες σε μια αποθήκη, σε ένα πατάρι μετά από αρκετά χρόνια. Πιθανόν να ήταν ένα ευτελές πλαστικό αεροπλανάκι, μια χαλασμένη κούκλα, μερικά τουβλάκια LEGO. Το ίδιο το αντικείμενο δεν ήταν ακριβό. Ήταν ευτελές, ευτελέστατο, ένα βιομηχανικό προϊόν. Όπως και η μουσική τότε, και τώρα ακόμα περισσότερο. Δεν είναι το ίδιο που έχει αξία. Είναι όμως η ανάμνηση που του δίνει αυτή την αξία.

Οι μπύρες - Τα παιδιά από την Πάτρα

Μια ερωτική βραδιά
Μου χάρισες τρελή καρδιά
Ήρθες ξαφνικά
Με άναψες φωτιά

Το τσιγάρο στο τασάκι μου το άφησες
Μα την καρδιά μου πήρες
Και μόνο με παράτησες
Και πίνω μπύρες... πίνω μπύρες... πίνω μπύρες...
Και πίνω μπύρες... πίνω μπύρες... πίνω μπύρες...

Με δυο λόγια τυπικά
Και δυο βιαστικά φιλιά
Φεύγεις βιαστικά
Και πονώ βαθιά

Το τσιγάρο στο τασάκι μου το άφησες...

Pop Eye

Tην Πέμπτη 20 Σπετεμβρίου στις 21:00, το συγκρότημα Pop Eye θα παίξει στο An Club. Οι Pop eye παίζουν electronica και alternative. Στα φωνητικά είναι ο Δημήτρης, φίλος και συνάδελφος. Ας στηρίξουμε την προσπάθειά τους!
An Club
Σολωμού 13, Εξάρχεια
Αθήνα
είσοδος 8 ευρώ
Η σελίδα των Popeye στο Myspace

In Memoriam

Μόλις είχα επιστρέψει από τις διακοπές, βρήκα ένα μηνυματάκι στο προσωπικό μου κινητό, είχε καμιά εβδομάδα ήδη: η κηδεία πρώην συναδέλφου που είχε χαθεί το Σάββατο από την επάρατη νόσο και είχε γίνει στο νεκροταφείο Γλυφάδας.
Σοκ.
Καλά, αυτό πως έγινε; Αυτός ο υπερδραστήριος, αεικίνητος, τρελαμένος με τη μουσική και τα πάρτι; Είπα: είναι δυνατόν να μην είναι πλέον εδώ;
Πάνε χρόνια που τον ήξερα. Είχαμε γνωριστεί στα σεμινάρια της εταιρίας. Εξ' άλλου δεν ήταν και κάποιος που πέρναγε απαρατήρητος: γαλάζια μάτια, μια μελανή κηλίδα στο χείλος, πολύ διεισδυτικό βλέμμα, πολύ αποφασιστικές κινήσεις. Πολύ ετοιμόλογος και διεκδικητικός. Και ολίγον μαγκάκι και τσαμπουκάς. Μιλούσε και σε κόλλαγε. Θυμάμαι ιστορία που μου είχε πει με αστυνομικό: "τι μου λες ρε καραγκιόζη που δε φοράω κράνος..." Φαντάζομαι ότι στις γυναίκες θα είχε αρκετή πέραση.
Εξ' άλλου, πολύ συχνά ασχολιόταν με τη νύχτα, σαν παραγωγός και DJ. Μυκόνους, μεγάλα κλαμπ στην Αθήνα και γνωστοί από εγχώρια και αλλοδαπή σκηνή. Κάτι θα είχε προσδώσει στο χαρακτήρα του αυτό.
Παρ' όλα αυτά, ήταν ένα παιδί εργατικό, πολύ εργατικό, που έτρεχε σε όλα τα έργα εντός και εκτός Ελλάδας αδιαμαρτύρητα. Και αν δυσανασχετούσε, δεν καθόταν να βρίζει θεούς και δαίμονες όπως κάνουμε οι υπόλοιποι, απλά έφευγε για να αναζητήσει αλλού την τύχη του. Θυμάμαι που το 2001 τον είχα πάρει τηλέφωνο να τον ρωτήσω για τις καλωδιώσεις του ΟΤΕ μέσα στο σπίτι που εκείνη την εποχή έχτιζε πάνω από τους γονείς του, μ ό ν ο ς του σχεδόν, με ελάχιστη συνδρομή μαστόρων και άπειρη προσωπική εργασία, τρέξιμο και ψάξιμο. Από τα τούβλα μέχρι τα πλακάκια. Του έβγαλα το καπέλο.
Ένας συνάδελφος τον είχε πετύχει στο μετρό, αρχές της άνοιξης, όταν μάλλον φαινόταν ότι η μάχη είχε κριθεί, στην αποβάθρα απέναντι. Φωνή από μακρυά: "που 'σαι, ρε!" Αυτός δεν απάντησε, μόνο έσφιξε ψηλά τις παλάμες του ενωμένες σαν χειραψία, του χαμογέλασε και μπήκε στο τρένο που είχε μόλις έρθει. Μου είπε ότι φαινόταν πολύ κουρασμένος και αδυνατισμένος.
Ο φοβερός εγωισμός του δεν τού επέτρεπε να δείχνει στους άλλους ότι είναι ευάλωτος, ότι έχει νικηθεί από κάτι. Γι' αυτό τον τελευταίο καιρό δε δεχόταν να δει κανένα εκτός από την οικογένειά του, έμαθα από άλλον. Απεχθανόταν την ιδέα του νικημένου. Το ότι τα πράγματα δεν κυλούσαν καλά πρέπει να ήταν πιο μεγάλο πλήγμα στον εγωισμό του από την ίδια την ιδέα του θανάτου.
Πολύ συχνά, όταν είμαστε μακρυά από την ηλικία που αρχίζουν οι σκέψεις του θανάτου, αισθανόμαστε πανίσχυροι. Θεωρούμε την ύπαρξή μας δεδομένη επάνω σε αυτό τον πλανήτη. Και όταν μαθαίνουμε ότι το καντήλι μας αδειάζει, μένουμε έκπληκτοι. Δε μπορούμε να διανοηθούμε ότι συμβαίνει σε εμάς. Και δε μπορούμε να το αναστρέψουμε. Η άρνηση είναι η αντίδραση για το επερχόμενο κακό, προσπαθώντας να το εξορκίσουμε.
Καλό ταξίδι φίλε.

Moby - We 're all made of stars
Growing in numbers
Growing in speed
Can't fight the future
Can't fight what I see

People come together
People fall apart
No one can stop us now
'Cause we are all made of stars

Efforts of lovers
Left in my mind
I sing in the reaches
We'll see what we find

People come together
People fall apart
No one can stop us now
'Cause we are all made of stars

Even lovers are goin' 'round
And then no one's goin' 'round

Slowly rebuilding
I feel it in me
Growing in numbers
And growing in peace

People come together
People fall apart
No one can stop us now
'Cause we are all made of stars

Do these remind you anything?

Σας θυμίζουν κάτι αυτά εδώ δίπλα; Είναι τα πράγματα που θα χρειαστούν οι κάτοικοι της Πελοποννήσου και της Ευβοίας για το προσεχές διάστημα. Είναι το πρώτο βήμα για να ξαναρχίσουν τη ζωή τους. Μπορείτε να πάτε ή να στείλετε ρούχισμό και τρόφιμα στην κεντρική αποθήκη του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού: Άστρους 111-113, Κολωνός, Αθήνα, τηλ. 2105147300.

Do these items remind you anything? They are the items that Peloponnese and Evia people will need eagerly to start building their life again. You can deliver used clothing and dry food at the Greek Red Cross central warehouse at the address: 111-113 Astrous str., Kolonos, Athens, Greece. Tel (+30) 210 5147300.

Est-ce que ca vous rappellez quelque chose? Ils sont des objets tout a fait necessaires pour les habitants de la Peloponnese sans-abri qu' ils commencent d' ameliorer leur vie. Si vous avez des vetements que vous ne les portez plus, on peut les envoyer au depot central de la Croix-Rouge Grecque a l' adresse: r. Astrous 111-113, Kolonos, Athenes. tel (+30) 2105147300.

Balgarski (latinitsa, izviniavam se!)
Pomniat li vi neshto? Te sa predmeti absoliutno neobhodimi taka che horata na Pelopones da zapochnat ot novo da stroiat svoia zhivot. Ako imate drehi koito ne nosite poveche ili suha hrana, mozhete da gi izpratite na glavnia sklad na grackia cherven krast, na adresa: Astrous 111-113, Kolonos, Atina, Garcia. tel (+30) 2105147300.

(Text in German courtesy of Sascha)
Erinnern Sie diese Dinge an etwas? Diese Dinge sind was die Bewohner von Peloponnes und Euboea jetzt brauchen, um ihre Leben wieder neu beginnen zu koennen. Sie koennen gebrauchte Kleidung und haltbare Nahrungsmittel beim Griechischen Roten Kreuz vorbeibringen oder schicken an die Adresse:
Astrous 111-113, Kolonos, Athen, Griechenland. Tel (+30) 2105147300.

Let 's have some role playing while listening to the next song. I imagine Aisha as Greece and screaming Iggy as the PM. Very allegorical.

DEATH IN VEGAS - Aisha

We've only just met
And I think you ought to know
I'm a murderer
Babies need blood

I have a portrait on my wall
He's a serial killer
I thought he wouldn't escape
Aisha
He got out


We live in a cemetary
A cold and damp place
And science runs through us
Making us Gods

The rules are all Wrong
Every corrosion is justified
They honestly believe dead bodies
Anything goes around here



I still want to to be human again
What am I?
What am I?
I'm a murderer



Aisha
I'm confused
Aisha
I'm vibrating



I'm a murderer
The Gods all suck

Με τους Μίκρο καβάλα στα ηλεκτρόνια

Την Παρασκευή πήγαμε με τον betabug (κατά κόσμον Σάσα) στο Γκαγκάριν της Λιοσίων όπου έπαιζαν οι Μίκρο. Την προηγούμενη φορά που τους είχα δει ήταν πριν από 2 χρόνια πάλι στο Γκαγκάριν και εκείνη τη φορά η συναυλία ήταν φοβερή. Το κοινό κυρίως μέχρι 22-23 χρονών και είχαν λυσσάξει. Φοβερή σκηνική παράσταση, απίθανα γραφικά και βίντεο προβάλλονταν από πίσω, αν και είχαν καθυστερήσει υπερβολικά να βγουν (περίπου 1μιση ώρα). Το κοινό είχε δυσανασχετήσει, αλλά ο Νίκος Μπετζένης τους αντάμειψε όλους με τη σκηνική τους παρουσία και τις σχεδόν 2 ώρες επάνω.
Αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά. Η συναυλία άρχισε στην ώρα της, η αίθουσα ήταν μισογεμάτη (ή μισοάδεια), ο ήχος ήταν πολύ κακός, και το κοινό ήταν πολύ κοντά στην ηλικία μας. Ο λόγος για τη σχετικά χαμηλή προσέλευση (κατά το Δημήτρη, το συνάδελφο από τους "απέναντι"), ήταν οι πολλές συναυλίες που είχαν μαζευτεί για εκείνη την ημέρα, οπότε να μοιραστεί αρκετά ο κόσμος. Παρ' όλα αυτά, τα πράγματα ήταν μια χαρά (εκτός από τον ήχο). Τα παιδιά έπαιξαν αρκετά από τα κομμάτια του τελευταίου δίσκου τους (αρκετά καλός, αλλά πιο trans από τους προηγούμενους) και τα ανέμειξαν και με αρκετά από τα παλιά τους, που πλέον αρκούν από μόνα τους για να γεμίσουν μια συναυλία χωρίς να παίξουν κανένα κομμάτι από άλλους, πολύ σημαντικό για ένα γκρουπ ελληνικών μεγεθών και για την κατηγορία που βρίσκονται οι Μίκρο.
Η συναυλία τελείωσε περίπου στις 01:00 αρκετά ευχαριστημένος, ίσως έχοντας προηγούμενη εμπειρία από τους Μίκρο, έφυγα κάπως ανικανοποίητος. Αμέσως μετά τη συναυλία πήγα το Σάσα σπίτι του, αφού είχε αρχίσει να βρέχει για τα καλά και στη συνέχεια επέστρεψα Χαλκίδα κατά τις 03:00, όπου με περίμενε η μητέρα μου η οποία λόγω της διαφοράς ώρας με την Νέα Υόρκη καθόταν σαν τον κούκο στην τραπεζαρία και έλυνε σταυρόλεξα.

Ο αφέντης Χόλγκερ

Πρόσφατα κατέβασα διάφορα παραδοσιακά ψιλο- "new age" συγκροτήματα της Σκανδιναβίας. Αυτό που μου τράβηξε περισσότερο την προσοχή ήταν οι Garmarna. Συνδυάζουν παραδοσιακά μοτίβα της περιοχής αλλά και ταυτόχρονα trip-hop ρυθμούς. Ένα από τα πιο δυνατά και εντυπωσιακά κομμάτια τους είναι το "herr Holger", από το άλμπουμ τους "Guds Spelemän"-1996, "οι βιολιστές του Θεού":
Herr Holger


Fru Tala hon drömde en dröm i natt
Vak upp här är en god tid
Att den rike herr Holger han skulle ge tappt
Den rike herr Holger

Jag drömde jag drömde om vår gångare grå
Han bar dig till tinget du dödde där uppå

Min kära fru Tala du säg icke så
Dina drömmar kan väl vakna om en åtta år

De stötte på dörren med stänger och spjut
Är herr Holger är in där så skall han här ut

Herr Holger han talte till svennerna två
I läggen gullsadeln på gångaren grå

När som de var komna till Köpenhamn
Der ståndar kung Kristian på hvitan den strand

I varen välkommen herr Holger till mig
Herr Holger herr Holger det kostar ditt lif

Kung Kristian klippte det hufvudet af
Så blodet det neder till fötterna rann

När fru Tala fick se hennes herre var lik
Så domnas hon under skarlaknen hvit

Herr Holger blev grafven när klockan var tolf
När klockan var elfva så kom han igen

Han klappar på dörren med fingrarne små
Fru Tala stig upp dra låsarne frå

Med ingen så hafver jag stämma utsatt
Och ingen så släpper jag in uti natt

Min kära fru Tala gif bonden sin ko
För i helvete der är så svårt att bo

Fru Tala gif Romman och Skromman igen
För i helvete är så svårt att brinna för din vän

Nej om jag så skulle i helvete som svan
Så vill jag ej blifva utfattig försann

Far du i helvete med svennerna dina
vak upp här är en god tid
Så kommer jag efter med möerna mina
Den rike herr Holger


Μετάφραση:

Ο αφέντης Χόλγκερ

Η κυρα-Τάλα ονειρεύτηκε ένα όνειρο κάποιο βράδυ
Ξύπνησε κάποια στιγμή, είναι αλήθεια
ότι ο πλούσιος αφέντης Χόλγκερ θα έχανε την καρδιά του,
αυτός ο πλύσιος αφέντης Χόλγκερ

Ονειρεύτηκα, ονειρεύτηκα το γκρίζο μας άτι
ότι σε πήγε στο δικαστήριο που πέθανες

Αγαπημένη μου κυρα-Τάλα, μη λες τέτοια λόγια
είθε τα όνειρά σου να βγουν αληθινά μετά τον όγδοο χρόνο

Τσάκισαν την πόρτα με κοντάρια και δόρατα
Αν ο αφέντης Χόλγκερ είναι εκεί μέσα πρέπει να βγει

Ο αφέντης Χόλγκερ πρόσταξε τους ιπποκόμους
"σελώστε το άτι μου με τη χρυσή σέλλα"

Όταν έφτασαν στην Κοπεγχάγη
στεκόταν ο βασιλιάς Χριστιανός στο λευκό γυαλό

εσύ αφέντη Χόλγκερ είσαι καλοδεχούμενος σε μένα
Αφέντη Χόλγκερ, αφέντη Χόλγκερ αυτό θα σου στοιχίσει τη ζωή

Ο βασιλιάς Χριστιανός του έκοψε εκεί το κεφάλι
και το αίμα έτρεχε επάνω στα πόδια του

Όταν η κυρα-Τάλα είδε το σώμα του κύρη της
μούδιασε κάτω από τα λευκά σεντόνια

Ο αφέντης Χόλγκερ αναπαυόταν στις δώδεκα
μόλις χτυπούσε έντεκα σηκωνόταν ξανά

Χτυπούσε στην πόρτα με τα δάκτυλα τόσο λεπτά
"Κυρα-Τάλα βγάλε το μάνταλο, άσε με να μπω"

"Με κανένα δεν είπα ν' ανταμώσω
και δε θ' αφήσω κανένα να μπει μόλις πέσει η νύχτα"

"Αγαπημένη μου κυρα-Τάλα δώσε στο χωρικό πίσω το γελάδι
'τι στην Κόλαση είναι τόσο δύσκολο να ζεις

κυρα-Τάλα δώσε του Ρόμαν και του Σκρόμαν
'τι στην Κόλαση είναι δύσκολο να καίγεσαι για το φίλο σου"

"και στην Κόλαση να πήγαινα σαν κύκνος
εδώ δε θα ζήσω σα διακονιάρα

πήγαινε στην Κόλαση με τους ιπποκόμους σου
να ξυπνάς όταν είναι η ώρα
και θ' ακολουθήσω με τις παρθένες μου
τον πλούσιο αφέντη Χόλγκερ"

αυτό το μεσαιωνικό τραγούδι μιλάει για την ιστορία του αφέντη Χόλγκερ, ενός φοροεισπράκτορα που τα 'πιανε από τους κακομοίρηδες. Τιμωρήθηκε από το βασιλιά Χριστιανό της Δανίας που τον αποκεφάλισε. Ο κυρ-Χόλγκερ εμφανίζεται σα φάντασμα στη γυναίκα του Τάλα για να την προειδοποιήσει ότι μπορεί να καταλήξει στην κόλαση όπως αυτός. Την παρακαλεί να επιστρέψει στους χωρικούς ό 'τι τους έχει κλέψει. Η κυρα-Τάλα όμως προτιμάει να ζήσει πλούσια και με χλιδή τη ζωή της παρά να σκεφτεί τη μετα θάνατον ζωή.
Το βίντεο είναι πολύ καλό, είναι η περιγραφή ενός σύγχρονου τεχνοκράτη/λαμόγιου ο οποίος αφοσιομένος στα νούμερα και στα λεφτά του δεν έχει χώρο μέσα στο μυαλό του για να καταλάβει ότι μπορεί να υπάρχει "κάτι άλλο" το οποίο δε μπορεί να το εξηγήσει. Όσο τραγουδάει η τύπισσα εναλλάσονται ατμοσφαιρικές σκηνές με ξωκλήσσια, τάφους και δάση με αυτήν ενός γιάπη (εφοριακός άραγε;) σε πνιγηρό γραφείο γεμάτο ένταση. Άραγε καταλαβαίνει ότι δε θα πάρει και πολλά μαζί του; Μήπως το τέλος είναι κοντά και δεν είναι και τόσο όμορφο;
To video μπορείτε να το δείτε εδώ.