Epaminondas Korkoneas, 37, Special Guards police officer, the one that murdered the 15-year boy, a father of 3, a former Marines soldier, appeared before the magistrate. But not exactly. Actually by confessing by memorandum, the "chicken" way, where instead of being interrogated, be asked of questions and answer on them, sent something like a "note", a paper thrown on justice 's face. In this memorandum, he shows no apology, no regrets, nothing, not even pardoning for shooting even the worst criminal, let alone a teenage boy. He instead tries to charge the boy 's side, by accusing it and its company of showing "unacceptable" behaviour and telling some incredible stories about being previously involved in clashes as a football hooligan. The most absurd, is that he already had formed a figure, an opinion about the boy 's profile: about all these rich families children, bored to death about everything and meet into teams to convert their boredom into anger and rage by frequenting Exarchia, meeting with so-called αντιεξουσιαστές, (counter-power radical activists, marked as "terrorists" in Anglosaxon countries) that isult, curse and even throw bottles at police cars. In other words, a real criminal. Hopefully, the boy 's school management has answered strictly on that: http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=966716&lngDtrID=244 Yes indeed, he was a rich family 's seed and they have all the means to support any investigation and mobilize all their connections to find the truth. But I can 't imagine what hould happen if he was a middle or low-class family child.
December 6th, the St. Nikolaos Night in the greek ortodox calendar. A day that a spark came into a flame. A day that a problem supressed for years, decades maybe, broke loose. When all fallen-into-sleep spectators, filled up with delivery pizzas, dreaming of getting a loan to buy the new shiny SUV that saw at the commercial before the reality show, glanced their youngster on the TV news. He was missing, God knows since when. Actually they were never been interested of what he was doing beyond the usually closed door in the end of the corridor. They had given him everything: a stereo, a Play Station, an iPhone, an iPod and other gadgets. But they had never given him a chance for opening his heart, for showing his dreams, for a hug. They were thinking that their dreams of living between consumer goods should also be his dream. But they were fooled: that little piece of shit was protesting against their lifestyle. And smashing their shrines: the banks. Where their life was beginning and ending, never granted, always borrowed from them. With no dreams, no expectations.
Don 't worry about the damages, they will be added up at the plasma TV 's final price and the bank loan 's interest rate. I am really proud of these schoolchildren: finally, somebody revolts against this miserable lifestyle.
Συχνά-πυκνά, πηγαίνεις στα πάτρια εδάφη. Στο πατρικό σπίτι, όπου όλα παραπέμπουν σε προηγούμενα χρόνια ή δεκαετίες. Και η ατμόσφαιρα παραμένει πάντα η ίδια. Και τα πρόσωπα, το ίδιο. Μόνο που ο χρόνος τα διαβρώνει. Χαμόγελα χωρίς ζεστασιά, χλιαρές αντιδικίες. Γιατί, εξ' άλλου; Κούραση να τσακώνεσαι, κούραση και να προσποιείσαι ότι όλα πάνε καλά. Κηρύγματα. Τότε, μαθήματα και βαθμοί. Τώρα, άλλα. Ελλείψει ουσιαστικών προβλημάτων, όλα ανάγονται σε ζητήματα πιο ευτελή. "Γιατί με την κατσαρόλα που σου πήραμε κάθεσαι να βράζεις χόρτα, ενώ μπορείς να μαγειρεύεις τόσο ωραία φαγητά;" "Γιατί δεν έκλεισες ραντεβού με το πλακά την Πέμπτη; Τα σωμόν που διάλεξες δεν ταιριάζουν με αυτή τη μπανιέρα". Υπάρχουν και άλλα πεδία συζήτησης, όπως η αποκατάσταση. Μεταξύ σιδερώστρας και σφουγγαρίστρας. Γνωστή αργόσχολη, έκανε την τύχη της με μέτριο γάμο. Και κυρία πλέον, στο σπίτι της, καμαρώνει. "Πως μπορεί οι ηλίθιοι να αποκαθίστανται τόσο εύκολα;" "Και εσείς που έχετε μυαλό, όχι;" Οι απόψεις αντανακλούν συγκεκριμένη οπτική, οπότε δημιουργούνται απορίες: - η "αποκατάσταση" ορίζεται σαν το σύνολο των αντικειμένων που εξοπλίζεται ένα σπίτι από Notos Home, Sotrek, Δια χειρός Βαράγκη και ΙΚΕΑ και κουβαλιώνται με τζιποειδές πολλών κυβικών; Ανάμεσα στους καναπέδες και τις κουρτίνες, υπάρχει χώρος για ανθρώπους; Αν ναι, τι είδους; Ηλίθιους ή έξυπνους; - αν η αποκατάσταση είναι όντως αυτό και οι ηλίθιοι, αυτοί που το πετυχαίνουν με το λιγότερο κόπο, τότε οι έξυπνοι ποιοι είναι; Και η εξυπνάδα τους, τελικά, σε τι συνίσταται; Μάλλον θα είμαι από τους έξυπνους.
Επίσκεψη στο πατρικό είναι η ανταλλαγή νέων που δε μπορούν να ειπωθούν από το τηλέφωνο. Ποτέ διάλογος σε στρογγυλή τράπεζα. Μόνο τετ-α-τετ. Όπως σε διαδρόμους επιχείρησης. "Πως πάει η δουλειά;" "Καλά". "Δηλαδή, τι καλά;" "Ε, καλά". "Αυτό, μόνο;" "Δηλαδή, τι άλλο περισσότερο;". Οι προαγωγές, τα μπόνους και οι δυσμένειες πήραν τη θέση των βαθμών, των απουσιών και των αποβολών. Νέα θεωρούνται μόνο τα οικονομικά ή η χαρτούρα. "Πήγες στο κτηματολόγιο;" "Τι περιμένεις, να γίνει χαμός στο υποθηκοφυλακείο;" Τα υπόλοιπα παρακάμπτονται συγκαταβατικά. "Ε, εντάξει τώρα, μια χαρά, είσαι, τι θέλεις τώρα;" Ίσως να 'ναι και έτσι. Μετά τις ανταλλαγές νέων, ο καθένας απομονώνεται. Σε τηλεόραση, υπολογιστή ή σταυρόλεξο. Αλλά πάντα όλοι μαζί. Στη σιγή. Που και που, κάποιος σηκώνει το βλέμμα για να σχολιάσει κάτι στην τηλεόραση. Πως σπάει η σιγή; Με μουσική; Όχι. "Θα θυμάμαι πάντα, τα μάτια του φίλου μου να ακολουθούν σαν πουλιά, τις γραμμές του τρένου..." "δε σταματάς σε παρακαλώ το τραγούδι;" "γιατί;" "Δεν καταλαβαίνεις ότι μας ενοχλεί εμάς τους υπόλοιπους;". Στο λιτό ρολόι της κουζίνας, οι ώρες κυλάνε αργά. Η μετάβαση από σπίτι στο πατρικό, γίνεται για να σπάσει η ατελείωτη σιγή. "Τι πράμα βρε πουλά μου,να κάθεσαι εκεί, στου διαόλου τη μάνα;". Όταν τελικά γλιτώσεις από του διαόλου τη μάνα, σου την έχουν στημένη πυροβολισμοί εξολοθρευτών, ετυμηγορίες δημοσιογράφων, ιαχές γηπεδούχων και νιαουρίσματα πρωινούδων. Σιγή, λοιπόν; Όχι:Εξώστης - Στέρεο Νόβα
Γουλ Στρητ Τζέρναλ, Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, οι ελληνικές εφημερίδες, όλοι περιχαρείς: οι αγορές ανέκαμψαν. Μετά από την αβεβαιότητα των τελευταίων 2 εβδομάδων, την πρώτη ηλεκτρονική κατάρευση οικονομίας κρατικής οντότητας (Ισλανδία), κρατικοποιήσεων τραπεζών, επανερχόμαστε. Και τώρα, τι; Έχω κλάσει μέντες: τα βλέμματα όλου του πλανήτη, στραμμένα στο Παρίσι όπου συνεδρίαζαν ε κ τ ά κ τ ω ς οι αρχηγοί των κρατών της Ευρωένωσης (και ο Χοντρός μαζί τους, έτοιμος να την πέσει στο μπουφέ με τα φαγιά και τα ξύδια). Και αποφάσισαν. Και ιδού η ευτυμηγορία τους: "να στηρίξουμε τις τράπεζες με 1,4 τρισεκατομμύρια ευρώπουλα που έχουν ανάγκη γιατί αλλιώς θα καταρεύσουμε όλοι". Και τις στήριξαν. Με ποιανού χρήματα; Με τα χρήματα των λαών. Ποιών λαών; Των κοιμισμένων, φυσικά! Της σιωπηλής πλειοψηφίας. "Ε, σιγά ρε, αφού παίζει ακόμα η τηλεόραση και αποχαυνώνομαι, τίποτα δεν συμβαίνει". Ευτυχώς, ο Αλογομούρης (Υπουργείο Ιπποδρόμων και Γαμημένων Ομολόγων) έπαιζε πιάνο για να καθησυχάσει τους επενδυτάς: "εδώ τα καράβια μπορεί να χάνονται, οι βαρκούλες όμως αρμενίζουν. Οι καταθέσεις του Έλληνος τηλεθεατή δε διατρέχουν κανένα κίνδυνο. Επιστρέψτε φρόνιμα στις καμπίνες σας και κοιμηθείτε ήσυχοι". ερτ τελεία τζι αρ: "Οι «χρυσές» αμοιβές των τραπεζιτών φαίνεται πως προκάλεσαν τόσο την κοινή γνώμη στην Αγγλία, όσο τις επικρίσεις του Βρετανού πρωθυπουργού, Γκόρντον Μπράουν, ο οποίος μίλησε για «απληστία» και «ανεύθυνη και αλαζονική συμπεριφορά», καθώς καταγράφονται ως μια από τις αιτίες για τη δεινή κατάσταση στην οποία περιήλθε το τραπεζικό σύστημα της Αγγλίας." Έλα ντε. Έπεσαν από τα σύννεφα. Ο κόσμος το 'χε τούμπανο και 'μεις κρυφό καμάρι. Οι "επενδυτές" ανά τον κόσμο, τα "γκόλντεν μπόιζ", οι λοιμοκοντόροι που παζαρεύουν αέρα κοπανιστό και τους χαριεντίζουν σε σαπουνόπερες, δελτία ειδήσεων και πρωινάδικα σαν πρότυπα "επιτυχημένου" άντρα, πήραν παράταση ζωής και τίμησαν την εμπιστοσύνη των κολλητών τους στις πολιτικές καρέκλες για τις γενναίες αποφάσεις ανεβάζοντας τους Νικκέι, τους Ναζντακ, τους ΦουΤΣΙ, τους ΚΑΚ και τους ΝΤΑΞ. 'Νταξ', μωρέ! Και τι έγινε; Αφού υπάρχει κάποιος μαλάκας στο φινάλε να πληρώνει, γιατί όχι; Προλαβαίνουμε να τσεπώσουμε μερικά ακόμα. Αλλά πριν, ας πάμε στην Καλιφόρνια όλα τα μπουμπούκια μαζί της American International Group (AIG) παρεούλα, με τα λεφτά της έκτακτης επιχορήγησης από τους αμερικάνους φορολογούμενους. Εξεκιούτιβ, τσάνελ, ακάουντ, μπιντ, προντακτ, πρότζεκτ, ινγκέιτζμεντ, ρηζόρσιζ, ακτινγκ: υπάρχει τέλος πάντων, κανείς που να παράγει κάτι μέσα σε όλη αυτή την σφηκοφωλιά, κάτι χειροπιαστό; Εγώ πάντως καυλώνω με το ινγκέιτζμεντ, γιατί πάει χέρι-χέρι με το γουέντινγκ. Από το laissez-faire του 19ου αιώνα, στο Θατσερισμό και το Ρηγκανισμό της δεκ. του '80, καθώς επίσης και στους εδώ ιεραπόστολους (Ανδριανόπουλος, Μάνος, Δούκας, Αλογοσκούφης, Παπαντωνίου) τίποτα δε στάθηκε εμπόδιο στους καρχαρίες (και τα μικρότερα ξαδέρφια τους, τα καρχαρίνια) να τρώνε τα πάντα, και τα μικρότερα και τα μεγαλύτερα φιλέτα. Εδώ και 20 χρόνια παπαριάς της οικονομίας της αγοράς, της καραμέλας του φιλελευθερισμού (καλά, το "ασυδοσία" δεν το είχε συμπεριλάβει κανείς στην εξίσωση;), της "αυτορρύθμισης", η βάρκα έμπαζε νερό, αλλά κανένας δεν ενδιαφερόταν να δει από που. Ο καραγκιόζης ο Σόρος, αφού τα έβγαλε καλά τότε με το κραχ του '87, τώρα βγαίνει και λέει ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα έλαβε «πολύ περισσότερη σημασία στην παγκόσμια οικονομία» και τώρα που ταλαντεύεται θα ακολουθήσει μια νέα ρύθμιση και «θα καταστεί λιγότερο επικερδές». Τι λε ρε τρόμπα! Αφού τα άρπαξες και εσύ μούτρο, τώρα τα βρίζεις. Το χρήμα δεν αλλάζει, όπως και τα σκατά. Μόνο οι μύγες που κάθονται επάνω τους. Έκτακτο παράρτημα: Τρεχάτε, χριστιανοί! Το Φόρμπς δημοσίευσε το νέο κατάλογο των πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου και τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: ο Γουώρεν Μπάφετ εκθρόνισε το Μπιλ Γκέητς στην κορυφή των φραγκάτων! Ναι, αμέ! Και τώρα πως θα κανονίσω τα του οίκου μου; Είχα τρελή πρεμούρα και κάψα. Φιλάνθρωποι λεφτάδες, ωραία κάστα: άντε και γαμηθείτε. Ουφ, ώρα να χαλαρώσω, να ρίξω τους τόνους. Θα χτυπήσω μια ένεση ρευστότητας, μήπως και μου 'ρθει επενδυτική τσίρλα. Τη συνταγή μου τη χορήγησε ο Δρ. Ζαν-Κλωντ Τρισέ. Γαλήνιο φινάλε: "τα πράγματα φαίνονται όμορφα από την κορυφή του καταρτιού ενός ιστιοφόρου." Από το ήρεμο Σαββατοκύριακο στα πάτρια εδάφη. Επίσης, είδα τα μαλλιά της κεφαλής μου για πρώτη φορά από αυτή την οπτική, δεν το περίμενα ότι θα έβγαινε κάτι τέτοιο. Κομμάτι της ημέρας: Motorhead, "Eat the Rich".
December 6th, the St. Nikolaos Night in the greek ortodox calendar. A day that a spark came into a flame. A day that a problem supressed for years, decades maybe, broke loose. When all fallen-into-sleep spectators, filled up with delivery pizzas, dreaming of getting a loan to buy the new shiny SUV that saw at the commercial before the reality show, glanced their youngster on the TV news. He was missing, God knows since when. Actually they were never been interested of what he was doing beyond the usually closed door in the end of the corridor. They had given him everything: a stereo, a Play Station, an iPhone, an iPod and other gadgets. But they had never given him a chance for opening his heart, for showing his dreams, for a hug. They were thinking that their dreams of living between consumer goods should also be his dream. But they were fooled: that little piece of shit was protesting against their lifestyle. And smashing their shrines: the banks. Where their life was beginning and ending, never granted, always borrowed from them. With no dreams, no expectations.
